Gobhainn bh’ ann roimhe so ann an Eirinn, ’s bha e latha de na làithean ag obair anns a’ cheàrdaich agus thàinig òganach stigh ’s dà sheana-bhoirionnach aige. Thuirt e ris a’ ghobhainn, “Bhithinn ann ad ehomain,” ars’ esan, “na ’n toireadh tu dhomh tacan de ’n bholg ’s de ’n innean.” Thuirt an gobhainn ris gu ’n tugadh. Rug e an sin air an dà chaillich, chaith e cearcall mu ’m meadhon, ’s chàirich e ’s an teallach iad, ’s shéid e am bolg riu; thug e ’n sin mach iad ’s rinn e aon bhoirionnach a bu bhreadha ’s a chunnaic sùil duine de ’n dà chaillich. ’N uair a luidh an gobhainn ’s an oidhche, thuirt e ris a mhnaoi, “Thàinig fear rathad na ceàrdaich an diugh ’s dà chaillich aige, ’s dh’ iarr e orm treis de ’n bholg ’s de ’n innean, ’s rinn e ’m boirionnach a bu bhriadha a chunnaic sùil duine riamh air an dà chaillich. Tha mo mhàthair fhéin ’s do mhàthair fhéin againn ann an so, ’s tha mi ’smaointeachadh gu ’m feuch mi ri aon bhoirionnach ceart a dheanamh orra bho ’n a chunnaic mi am fear eile ’g a dheanamh.” “Dean,” ars’ ise, “tha mi làn-toileach.” Am màireach thug e mach an dà chaillich ’s chuir e ’n cearcall mu ’m meadhon, ’s thilg e ’s an teallach iad. Cha b’ fhada ach gus an robh coltach nach bitheadh na cnàimhean fhéin aige dhiùbh. Bha an gobhainn ’n a chàs gun fhios aige ’dé dheanadh e, ach thàinig guth air a chùlthaobh, “Tha thu ann ad éiginn, a ghobhainn, ach ma dh’ fhaoidte gu ’n cuir mise ceart thu.” Rug e air a’ bholg ’s théid e na ’s teinne riu; thug e mach iad a sin ’s chuir e air an innean iad, ’s rinn e boirionnach a bu bhriadha de ’n dà chaillich. Thuirt e sin ris a’ ghobhainn, “Bha feum agad ormsa an diugh, ach,” ars’ esan, “’s ann a ’s fearr dhuit mise fhasdadh, ’s cha ’n iarr mi ort ach darna leth de na bheir mi a mach; ach gu ’m bi so anns a’ chùmhnant, gu ’m bi an treas trian de m’ thoil fhéin agam.” Dh’ fhasdaidh an gobhainn e. Aig an àm sin chuir O’ Neil mach fios na ’m faigheadh e fear a chuireadh falt air, chionn cha robh falt idir air O’ Neil na air O’ Domhnull a bhràthair, gu ’n toireadh e dhoibh a’ cheathramh chuid d’ a mhaoin; ’s thuirt an gille ris a’ ghobhainn, “’S fhearr dhuinne falbh ’s bargan a dheanamh ri O’ Neil gu ’n cuir sinn falt air;” ’s rinn iad mar sin. “Abair thusa ris,” thuirt an gille ris a’ ghobhainn, “gu bheil gille agadsa a chuireas falt air, air son a’ cheathramh chuid d’ a mhaoin.”