Bha O’ Neil deònach air a shon so, agus dh’ iarr an gille seòmar fhaotainn dhoibh fhéin, ’s dh’ iarr e coire a chur air, ’s teine math ris. Rinneadh mar a dh’ iarr e, ’s chaidh O’ Neil a thoirt stigh, ’s chuir e ’n a shìneadh air bòrd e, ’s rug e air an tuaidh ’s thilg e dheth an ceann, ’s chuir e ’n comhair na goille anns a’ choire e. ’An ceann tacain rug e air gramaiche mòr a bh’ aige ’s thog e suas an ceann leis, ’s bha toiseach fuilt a’ tighinn air. Ann an ceann treis thog e suas a rithist e leis a’ ghramaiche cheudna, agus an uair so ruigeadh car m’ a dhòrn de ’n fhalt bhriadha bhuidhe. Thug e sin an togail ud air, ’s bhuail e air a’ choluinn e. Ghlaodh sin O’ Neil greasad air ’s a leigeil air a chois, ’n uair a chunnaic e ’m falt briadha buidhe a’ tighinn ’n a shùilean. Rinn e riu mar a gheall e; fhuair iad a cheathramh chuid d’ a mhaoin. ’N uair bha iad so ’dol dachaidh’s an spréidh aca, thuirt an gille ris a’ ghobhainn, “Tha mi nis ’dol a dhealachadh ribh, ’s nì sinn dà leth air an spréidh.” Cha robh an gobhainn toileach air so a thoirt dha, ach bho ’n a bha e ’n a chùmhnant fhuair e ’n darna leth. Dhealaich iad so, agus am beothach nach cailleadh an gobhainn an dràsd’ shiubhladh e rithist, ’s cha robh fhios aige c’ àite an robh e a’ dol, ’s mu ’n d’ ràinig e ’n tigh cha robh aige ach seann mhart nach do chaill e de ’n spréidh. ’N uair a chunnaic O’ Domhnull am falt a bh’ air a bhràthair, chuir e mach fios gu ’n toireadh e ’n treas cuid d’ a mhaoin seachad do aon ’s am bith a chuireadh air fhéin e. Smaointich an gobhainn gu ’m feuchadh e-fhéin g’ a dheanamh an dràsda gun duine ach e-fhéin. Chaidh e far an robh O’Domhnull ’s thuirt e ris gu ’n cuireadh e air-san e mar an ceudna, ’s gur e a chuir air a bhràthair, O’Neil, e, ’s dh’ iarr e ’n coire ’chur air ’s teine math ris. Thug e O’ Domhnull stigh do sheòmar ’s cheangail e air bòrd e, ’s rug e air an tuaidh, ’s thug e dheth an ceann ’s thilg e ’an comhair na goille e anns a’ choire. ’An ceann treis rug e air a’ ghramaiche dh’ fheuchainn an robh falt a’ cinntinn, ach ’an àite falt a bhi ’cinntinn ’s ann a bha na giallan ’tuiteam as. Bha an gobhainn ’an impis dol as a chiall, gun fhios aige ’dé dheanadh e, ’n uair a chualaig e guth air a chùlthaobh ag ràdhainn ris, “Tha thu ann ad éiginn.” Bha so gille na sgoil-duibhe, a bh’ aige fhéin roimhe, air tilleadh. Shéid e ris a’ choire na bu teodha, ’s thug e sin nuas leis an gramaiche a shealltainn ciamar a bha an ceann a’ deanamh, ’s bha am falt a’ cinntinn. An ath-uair a dh’ fheuch e e, ruigeadh car mu ’dhòrn dheth. “Bho ’n a bha e co fada gun chinntinn,” ars’ esan, “cuiridh sinn car a bharrachd mu ’m dhòrn;” ’s ’n uair a dh’ fheuch e rithist e, ruigeadh e ’n dà char. Thog e as a’ choire e, ’s bhuail e air a’ choluinn e; ’s ghlaodh e ’ghrad-fhuasgladh, ’s e ’faicinn ’fhalt buidhe sìos air a ghualainn. Chòrd am falt ris fior mhaith, bha barrachd fuilt air ’s a bh’ air O’ Neil a bhràthair. Fhuair iadsan