Tum quoque, dum lites Stygiique negotia solvit dura fori veteresque reos ex ordine quaerit, 495 Rufinum procul ecce notat visuque severo lustrat et ex imo concussa sede profatur: “Huc superum labes, huc insatiabilis auri proluvies pretioque nihil non ause parato, quodque mihi summum scelus est, huc improbe legum venditor, Arctoi stimulator perfide Martis! 501 cuius ob innumeras strages angustus Averni iam sinus et plena lassatur portitor alno. quid demens manifesta negas? en pectus inustae deformant maculae vitiisque inolevit imago 505 nec sese commissa tegunt. genus omne dolorum in te ferre libet: dubio tibi pendula rupes inmineat lapsu, volucer te torqueat axis, te refugi fallant latices atque ore natanti arescat decepta sitis, dapibusque relictis 510 in tua mansurus migret praecordia vultur. quamquam omnes alii, quos haec tormenta fatigant, pars quota sunt, Rufine, tui! quid tale vel audax fulmine Salmoneus vel lingua Tantalus egit aut inconsulto Tityos deliquit amore? 515 cunctorum si facta simul iungantur in unum, praecedes numero. cui tanta piacula quisquam supplicio conferre valet? quid denique dignum omnibus inveniam, vincant cum singula poenas? tollite de mediis animarum dedecus umbris. 520 adspexisse sat est. oculis iam parcite nostris et Ditis purgate domos. agitate flagellis * * * * * Page 95