obliquisque tuens oculis non pertulit ultra, sed rupit rabidas accensa superbia voces: 520 “Si non mentis inops fraudataque sensibus aetas praeberet veniam, numquam haec opprobria linguae turpia Danuvius me sospite ferret inultus. anne, tot Augustos Hebro qui teste fugavi, te patiar suadente fugam, cum cesserit omnis 525 obsequiis natura meis? subsidere nostris sub pedibus montes, arescere vidimus amnes. non ita di Getici faxint manesque parentum, ut mea converso relegam vestigia cursu. hanc ego vel victor regno vel morte tenebo 530 victus humum. per tot populos urbesque cucurri, fregi Alpes galeisque Padum victricibus hausi: quid restat nisi Roma mihi? gens robore nostra tum quoque pollebat, nullis cum fideret armis. at nunc Illyrici postquam mihi tradita iura 535 meque suum fecere ducem, tot tela, tot enses, tot galeas multo Thracum sudore paravi inque meos usus vectigal vertere ferri oppida legitimo iussu Romana coëgi. sic me fata fovent; ipsi, quos omnibus annis 540 vastabam, servire dati: nocitura gementes arma dabant flammisque diu mollitus et arte in sua damna chalybs fabro lugente rubebat. hortantes his adde deos. non somnia nobis nec volucres, sed clara palam vox edita luco: 545 ‘rumpe omnes, Alarice, moras; hoc impiger anno Alpibus Italiae ruptis penetrabis ad urbem.’ * * * * * Page 165