"Not so far as I know," said he; "but none are in the habit of fishing here. And so I could not make out what was the matter yesterday." #Criminal fraud.# *60* Canius was furious; but what could he do? For not yet had my colleague and friend, Gaius Aquilius, introduced the established forms to apply to criminal fraud. When asked what he meant by "criminal fraud," as specified in these forms, he would reply: "Pretending one thing and practising another"--a very felicitous definition, as one might expect from an expert in making them. Pythius, therefore, and all others who do one thing while they pretend another are faithless, dishonest, and unprincipled scoundrels. No act of theirs can be expedient, when what they do is tainted with so many vices. *61* XV. Quodsi Aquiliana definitio vera est, ex omni vita simulatio dissimulatioque tollenda est. Ita, nec ut emat melius nec ut vendat, quicquam simulabit aut dissimulabit vir bonus. Atque[318] iste dolus malus et legibus erat vindicatus, ut tutela[319] duodecim tabulis, circumscriptio adulescentium lege Plaetoria, et sine lege iudiciis, in quibus additur EX FIDE BONA. Reliquorum autem iudiciorum haec verba maxime excellunt: in arbitrio rei uxoriae MELIUS AEQUIUS, in fiducia UT INTER BONOS BENE AGIER. Quid ergo? aut in eo, QUOD MELIUS AEQUIUS, potest ulla pars inesse fraudis? aut, cum dicitur INTER BONOS BENE AGIER, quicquam agi dolose aut malitiose potest? Dolus autem malus in simulatione, ut ait Aquilius, continetur. Tollendum est igitur ex rebus contrahendis omne mendacium; non illicitatorem[320] venditor, non, qui contra se liceatur, emptor apponet; uterque, si ad eloquendum venerit, non plus quam semel eloquetur. *62* Q. quidem Scaevola P. f., cum postulasset, ut sibi fundus, cuius emptor erat, semel indicaretur idque venditor ita fecisset, dixit se pluris aestimare; addidit centum milia. Nemo est, qui hoc viri boni fuisse neget, sapientis negant, ut si minoris, quam potuisset, vendidisset. Haec igitur est illa pernicies, quod alios bonos, alios sapientes existimant. #Medea, Vahlen^2, 273# Ex quo Ennius "nequiquam sapere sapientem, qui ipse sibi prodesse non quiret." Vere id quidem, si, quid esset "prodesse," mihi cum Ennio conveniret. *63* Hecatonem quidem Rhodium, discipulum Panaeti, video in iis libris, quos de officio scripsit Q. Tuberoni, dicere "sapientis esse nihil contra mores, leges, instituta facientem habere rationem rei familiaris. Neque enim solum nobis divites esse volumus, sed liberis, propinquis, amicis maximeque rei publicae. Singulorum enim facultates et copiae divitiae sunt civitatis." Huic[321] Scaevolae factum, de quo paulo ante dixi, placere nullo modo potest; etenim omnino tantum se negat facturum compendii sui causa, quod non liceat. Huic nec laus magna tribuenda nec gratia est.