“Cum multa a diversis antea conciliis, tam Lateranensi ac Lugdunensi, quam Viennensi, adversus pravos eleemosynarum quæstorum abusus remedia tunc adhibita, posterioribus temporibus reddita fuerint inutilia, potiusque eorum malitia ita quotidie magno fidelium omnium scandalo et querela excrescere deprehendatur, ut de eorum emendatione nulla spes amplius relicta videatur, statuit ut posthac in quibuscumque christianæ religionis locis eorum nomen atque usus penitus aboleatur, nec ad officium hujusmodi exercendum {445} ullatenus admittantur; non obstantibus privilegiis, ecclesiis, monasteriis, hospitalibus, piis locis et quibusvis cujuscumque gradus, status et dignitatis personis, concessis, aut consuetudinibus etiam immemorabilibus. Indulgentias vero aut alias spirituales gratias, quibus non ideo christifideles decet privari, deinceps per ordinarios locorum, adhibitis duobus de capitulo, debitis temporibus populo publicandas esse decernit. Quibus etiam eleemosynas, atque oblata sibi charitatis subsidia, nulla prorsus mercede accepta, fideliter colligendi facultas datur, ut tamdem cœlestes hos Ecclesiæ thesauros, non ad quæstum sed ad pietatem exerceri, omnes vere intelligant.” “Conciliorum generalium Ecclesiæ catholicæ, Pauli V Pont. Max. auctoritate editus.” Tomus iv, Rome, 1628, second paging, p. 261. XVI (p. 344) THE FIRST RECORDED CRUCIFIX IN ENGLAND SCULPTURED FROM LIFE Thomas of Burton, Abbot of Meaux, near Beverley, writes: “Dictus autem Hugo abbas xv^{us} crucifixum novum in choro conversorum fecit fabricari. Cujus quidem operarius nullam ejus formosam et notabilem proprietatem sculpebat nisi in feria sexta, in qua pane et aqua tantum jejunavit. Et hominem nudum coram se stantem prospexit, secundum cujus formosam imaginem crucifixum ipsum aptius decoraret. Per quem etiam crucifixum Omnipotens manifesta miracula fecerat incessanter. Unde tunc etiam putabatur quod, si mulieres ad dictum crucifixum accessum haberent, augmentaretur communis devotio, et in quam plurimum commodum nostri monasterii, redundaret. Super quo abbas Cistercii a nobis requisitus, suam licentiam nobis impertivit ut homines et mulieres honestæ accedere possent ad dictum crucifixum, dum tamen mulieres per claustrum et dormitorium seu alia officina intrare non permittantur. . . . Cujus quidem licentiæ prætextu, malo nostro, feminæ sæpius aggrediuntur dictum crucifixum, præcipue cum in eis frigescat devotio, dum illuc ut ecclesiam tantum introspiciant accesserint, et sumptus nostros augeant in hospitatione earundem.” “Chronica monasterii de Melsa,” edited by E. A. Bond, 1866–68, vol. iii. p. 35, Rolls Series. {446} XVII (p. 141, 362) THE PILGRIMAGE OF REYNARD Tired of his sins, duly shriven, ordered by the hermit to go to Rome, and there receive absolution, Reynard, “Escrepe et bordon prent, si muet, Si est entres en son chemin, Molt resemble bien pélerin, Et bien li sist l’escrepe au col.”