Fateor et mihi adventasse Verbum, in insipientia dico, et pluries. Cumque sæpius intraverit ad me, non sensi aliquoties cum intravit. Adesse sensi, adfuisse recordor, interdum et præsentiæ potui introitum ejus, sentire nunquam, sed ne exitum quidem.... Qua igitur introivit? An forte nec introivit quidem, quia non deforis venit? Neque enim est unum aliquid ex iis que foris sunt. Porro nec deintra me venit quoniam bonum est, et scio quoniam non est in me bonum. Ascendi etiam superius meum: et ecce supra hoc Verbum eminens. Ad inferius quoque meum curiosus explorator descendi: et nihilominus infra inventum est. Si foras aspexi, extra omne exterius meum comperi illud esse: si vero intus, et ipsum interius erat.... Ita igitur intrans ad me aliquoties Verbum sponsus, nullis unquam introitum suum indiciis innotescere fecit, non voce, non specie, non incessu. Nullis denique suis motibus compertum est mihi, nullis meis sensibus illapsum penetralibus meis: tantum ex motu cordis, sicut præfatus sum, intellexi præsentiam ejus; et ex fuga vitiorum carnaliumque compressione affectuum, &c.—_In Cantica, Serm._ lxxiv. 5, 6. The metaphors of Bernard are actual sounds, sights, and fragrances with St. Theresa. From this sensuous extreme his practical devotion is as far removed, on the one side, as from the cold abstraction of Dionysius on the other. His contemplation is no staring at the Divine Essence till we are blind—no oblivion or disdain of outward means. We see God, he says, not as He is, but as He wills—sicuti vult non sicuti est. So when describing that ascent of the soul to God, or descent of God into the soul, which constitutes Union, he says,—In Spiritu fit ista conjunctio.... Non ergo sic affecta et sic dilecta (anima) contenta erit omnino vel illa, quæ multis per ea quæ facta sunt; vel, illa quæ paucis per visa et somnia facta est manifestatio sponsi, nisi et speciali prærogativa intimis illum affectibus atque ipsis medullis cordis cœlitus illapsum suscipiat, habeatque præsto quem desiderat non figuratum, sed infusum: non apparentem sed afficientem; nec dubium quin eo jucundiorem, quo intus, non foris. Verbum nempe est, non sonans, sed penetrans; non loquax, sed efficax; non obstrepens auribus, sed affectibus blandiens, &c.—_In Cantica, Serm._ xxxi. 6 and 1. Comp. also his remarks at the close of the sermon, on the difference between faith and sight, p. 2868.