Ad cunas humiles poplite curvo, Praesens in Puero Numen adorant: Et nos ad Puerum, digna propago Patrum, plena fide corda feramus. Regi castus amor porrigat aurum; Castigata homini corpora myrrham; Instar thuris erunt vota precesque: Illo thure Deum rite fatemur. Qui fons luminis est, gloria Patri: Qui miro recreas lumine gentes, Aequalis tibi sit gloria, Nate: Amborum similis laus sit Amori. AD VESPERAS. Huc vos, o miseri: surda relinquite Quae caeci colitis, mutaque numina: Se vobis aperit splendida civitas, Veri Numinis hospita. En vestrae praeeunt primitiae Magi: Vatum dicta patent: exitialibus Errorum tenebris obsita gens diu, Miro lumine spargitur. Ambo sic populi, dissociabilis Quos dudum paries separat, unicum In corpus coeunt. Hoc proprium modo Ambobus maneat decus! O arcana Dei consilia! o tuo Deturbata gradu, primus amor Dei, Plebs Judaea! tuis gloria gentium Damnis, vitaque nascitur. Jam nativa oleae brachia decidunt, Rami degeneres, germen adulterum, Miraturque novos semine non suo Arbor crescere surculos. Nos radix oleae sustinet. Ah! cave, Qui stas, ne sterili deficias fide. Tu ramos veteres insere denuo: Tu serva, Deus, insitos. Qui nos membra sacri corporis efficit, Sit laus summa Patri: laus quoque Filio, Cujus membra sumus: quo vigor influit Membris, laus tibi, Spiritus. INTRA OCTAVAM EPIPHANIAE. AD OFFICIUM NOCT. Qua lapsu tacito stella loquacibus Scintillat radiis, huc oculis Magi, Huc desideriis, huc rapidis simul Certant tendere passibus. Ut ventum Solymam, non sine numine Laetam stella facem, proh dolor! occulit; Incertosque viae, ceu medio vagam Cursu, destituit, ratem. Illi, nil rabiem principis, invidas Nil artes veriti, (tanta animis fides!) Urbis per trepidae compita praedicant Regem quaerere se novum. Nec vos irrita spes decipiet, Magi; Quo divina vocat pagina, tendite: Illic quem sua plebs respuit, exteris Regem nosse Deum datur. Sit laus summa Patri, summaque Filio; Amborum sit idem Spiritui decus, Qui, dum stella pedes praevia dirigit, Dux mentem melior monet. IN OCTAVA EPIPHANIAE. AD PRIMAS VESPERAS. Clamantis ecce vox sonans Deserta Judaeae quatit: Mox ad Joannem confluunt, Quos criminum moles gravat. En ipse permistus reis Accedit Agnus innocens; Agnus suo qui sanguine Piabit orbis crimina. Sub nube carnis at suum Lucerna Solem detegit; Lymphis nec audet tingere, A quo lavari debuit. Parere sed fas est Deo, Vel quando sese deprimit: Hunc omne virtutum genus Implere nempe sic decet. Agnosce, Praecursor, tibi Intus revelat quem Deus: Tu mergis undis corpora, Hic corda mundat Spiritu.