Ecce, saltantis pretium puellae, Fertur in disco caput amputatum: Haec cruentatis nova proferuntur Fercula mensis. Quae rudes sylvis populos docebat, Quae Deum tota resonabat aula, Illa vox, eheu! gladio resecta, Muta silebit. Occidit Vates, et adhuc timetur, Vox silet verbi, cruor ille clamat: Sancta fraterni temerata carpit Foedera lecti. Nube sub densa jubar involutum Venerat caecis aperire seclis: Sole maturo, velut umbra, cessit Lucifer Orbi. Summa laus Patri, genitoque Verbo: Et tibi compar, utriusque nexus Spiritus semper, Deus unus omni Temporis aevo. AD SECUNDAS VESPERAS. Omnibus manat cruor ecce venis: Hinc sitim longam satia, tyranne; Et cibos inter paterasque puro Sanguine liba. Ut caput vidit, dapibus paratis, Triste fumanti natitare tabo, Haesit, impastis fremuitque mensis Funeris auctor. Non tamen frontis gravitas serenae Cessit immiti violata ferro: Dura mitescit placido sub ore Mortis imago. Sic suo rursum Deus hunc praeire Nuntium Christo jubet, inferisque Ferre praeconem nova liberandi Gaudia mundi. Qui Deo plenus rigidis futurum Moribus Christum rudis exprimebat; Debuit dura quoque morte totum Reddere Christum. Summa laus Patri, genitoque Verbo; Et tibi compar, utriusque nexus Spiritus semper, Deus unus omni Temporis aevo. Sept. 2. SS. LAZARI, MARIAE, ET MARTHAE. AD PRIMAS VESPERAS. Flagrans amore, perditos Dum nos Redemptor quaereret, Defessus ad Martham Deus Sese recepit hospitam. Beata, quae tantum suis Amica tectis hospitem Fovere gaudet, et Deo Inferre convivae dapes! Dum Martha pascit, pascitur Maria felix; ac sedens, Magnoque tuta Judice, Partem potitur optimam. Nunc, Martha, nunc sedens Deo, Et ipsa Verbo pasceris; Et juge se tuus tibi Conviva dat convivium. Da, Christe, Sanctorum quies, Sic nos ad unum tendere Per multa, posthac optima Ut parte possimus frui. AD OFFICIUM NOCT. Redditum luci, Domino vocante, Lazarum, turbae, domitamque mortem Laudibus festis, modulisque sacri Dicite cantus. Ille qui Christum meruit frequenti Hospitem gaudens recreare mensa, Foetidus clauso, data praeda morti, Conditur antro. Heu! tua praesens ope si jacenti, Fata qui praescis, Deus, astitisses; Viveret, necdum premerentur atra Lumina nocte. Jamque mors vitae Domino solutam, Si jubes, reddet spoliata praedam; Nunc et extinctus superas amicus Surget ad auras. Ecce dilecti lacrymis honoras Hospitis funus, fremituque prodis Quam pio plangas, Pater, impiorum Corde ruinam. Ut Patrem semper pia Spiritumque Omne plebs tecum celebret per aevum Christe, credentes animas secundae Eripe morti.