[154] Omnia ergo sentiunt; alias mundus esset chaos. Ignis enim non sursum tenderet, nec aquæ in mare, nec lapides deorsum; sed res omnis ubi primo reperiretur, permaneret, cum non sentiret sui destructionem inter contraria nec sui conservationem inter similia. Non esset in mundo generatio et corruptio nisi esset contrarietas, sicut omnes physiologi affirmant. At si alteram contrarium non sentiret alterum sibi esse contrarium, contra ipsum non pugnaret. Sentiunt ergo singula. De Sensu Rerum, l. i. c. 4. [155] Igitur ipse Deus, qui est prima potentia, prima sapientia, primus amor, largitus est rebus omnibus potentiam vivendi, et sapientiam et amorem quantum sufficit conservationi ipsarum in tanto tempore necessariæ, quantum determinavit ejus mens pro rerum regimine in ipso ente, nec præteriri potest. Calor ergo potest, sentit, amat esse; ita et res omnis cupitque æternari sicut Deus, et Deo res nulla moritur, sed solummodo mutatur, &c. l. ii., c. 26. [156] Non est malus ignis in suo esse; terræ autem mams videtur, non autem mundo; nec vipera mala est, licet homini sit mala. Ita de omnibus idem prædico. Mors quoque rei unius si nativitas est multarum rerum, mala non est. Moritur panis manducatus, ut fiat sanguis, et sanguis moritur, ut in carnem nervos et ossa vertatur ac vivat; neque tamen hoc universo displicit animali, quamvis partibus mors ipsa, hoc est, transmutatio dolorifica sit, displiceatque. Ita utilis est mundo transmutatio eorum particularium noxia displicensque illis. Totus homo compositus est ex morte ac vita partialibus, quæ integrant vitam humanam. Sic mundus totus ex morticus ac vitibus compositus est, quæ totius vitam efficiunt. Philosop. Realis, c. 10. [157] Sentiant alia magis, alia minus, prout magis minusque opus habent, et me imitentur in essendo. Ibidem ament, omnia vivere in proprio esse præcognito ut bono, ne corruat factura mea. Id. c. 10. |His imagination and eloquence.| 11. The strength of Campanella’s genius lay in his imagination, which raises him sometimes to flights of impressive eloquence on this favourite theme. The sky and stars are endowed with the keenest sensibility; nor is it unreasonable to suppose that they signify their mutual thoughts to each other by the transference of light, and that their sensibility is full of pleasure. The blessed spirits that inform such living and bright mansions behold all things in nature and in the divine ideas; they have also a more glorious light than their own, through which they are elevated to a supernatural beatific vision.[158] We can hardly read this, without recollecting the most sublime passage, perhaps, in Shakspeare:--