huic innititur principio. Legem refractionis primum invenisse Willebroodum Snellium, Isaacus Vossius patefecit, quanquam non ideo negare ausim, Cartesium in eadem incidere potuisse de suo. Negavit in epistolis Vietam sibi lectum, sed Thomæ Harrioti Angli libros analyticos posthumos anno 1631 editos vidisse multi vix dubitant; usque adeo magnus est eorum consensus cum calculo geometriæ Cartesianæ. Sane jam Harriotus æquationem nihilo æqualem posuit, et hinc derivavit, quomodo oriatur æquatio ex multiplicatione radicum in se invicem, et quomodo radiorum auctione, diminutione, multiplicatione aut divisione variari æquatio possit, et quomodo proinde natura, et constitutio æquationem et radicum cognosci possit ex terminorum habitudine. Itaque narrat celeberrimus Wallisius, Robervalium, qui miratus erat, unde Cartesio in mentem venisset palmarium illud, æquationem ponere æqualem nihilo ad instar unius quantitatis, ostenso sibi a Domino de Cavendish libro Harrioti exclamasse, il l’a vu! il l’a vu! vidit, vidit. Reductionem quadratoquadratæ æquationis ad cubicam superiori jam sæculo invenit Ludovicus Ferrarius, cujus vitam reliquit Cardanus ejus familiaris. Denique fuit Cartesius, ut a viris doctis dudum notatum est, et ex epistolis nimium apparet, immodicus contemptor aliorum, et famæ cupiditate ab artificiis non abstinens, quæ parum generosa videri possunt. Atque hæc profecto non dico animo obtrectandi viro, quem mirificè æstimo, sed eo consilio, ut cuique suum tribuatur, nec unus omnium laudes absorbeat; justissimum enim est, ut inventoribus suus honos constet, nec sublatis virtutum præmiis præclara faciendi studium refrigescat. Leibnitz, apud Brucker, v. v. 255. |Recent increase of his fame.|