Il est home bien parlant en sa langue et mediocrement en la latyne francoyse et italyenne, home de bonne chiere liberal et de ses biens et de bonnes et gracieuses parolles, home manifique en trayn et batissement...’ II PASSAGE FROM CARDINAL POLE’S APOLOGIA AD CAROLUM QUINTUM. Pars 1. p. 126, c. xxviii. ‘Sic ergo, si tale nomen quaeratur, Cromvellum eum appellant, si genus, de nullo quidem ante eum, qui id nomen gereret, audivi. Dicunt tamen, viculum esse prope Londinum, ubi natus erat, & ubi pater ejus pannis verrendis victum quaeritabat, sed de hoc parum refert. Nunc si conditio quaeratur, sic quidem de eo intellexi, aliquem in Italia fuisse gregarium militem, fuisse etiam mercatorem, nec tamen longius progressum in mercatura fuisse, quam ut scriba esset mercatoris, & libros rationum servaret, optime vero novi illum mercatorem, qui Venetus erat natione, cui operas suas locabat. Tandem hujus conditionis pertaesus, domum reversus, causidicis se immiscuit, his qui jura Regni profitentur. In quo eo magis se proficere sperabat, quod versuti & callidi ingenii sibi conscius esset ad defendendum tam iniquum, quam aequum, quod ex externorum commercio valde acuerat, cum nostrorum hominum ingeniorum simplicitatem semper contemneret. Nec tamen in hoc genere valde crevit, antequam ad Monasteriorum ruinam perventum est. Quod incoepit vivente adhuc Cardinali Eboracense, dum Monasteria quaedam pene a suis deserta, & illorum bona ac praedia in subsidium pauperum, qui in Gymnasiis literis operam dabant, essent conversa. Hic vero notus esse coepit, idque ostendit ad hanc artem solam se natum fuisse, ad ruinam & vastationem, id quod crebra aliarum artium mutatio declaravit, in quibus nihil crevit, in hac vero statim celebris esse coepit, & pluribus notus, ita tamen in illis initiis hujus suae artis notus, ut cum Cardinalis, cujus assecla fuit, & ex cujus authoritate et imperio illam suam artem exercebat, ab administratione Reipublicae remotus esset, et dignitate privatus, ipse omnium voce, qui aliquid de eo intellexerant, ad supplicium posceretur. Hoc enim affirmare possum, qui Londini tum adfui, & voces audivi, adeo etiam ut per civitatem universam rumor circumferretur, eum in carcerem fuisse detrusum, & propediem productum iri ad supplicium. Nec vero populus ullum spectaculum libentius expectabat, nec ille rumor ex alia re nascebatur, nisi quod omnes eum sciebant omni supplicio dignum ...’ III NOVELLA XXXIV DELLA SECONDA PARTE DE LE NOVELLE DEL BANDELLO, Tomo quinto, p. 251. ‘Francesco Frescobaldi fa cortesia ad uno straniero, e n’è ben rimeritato, essendo colui divenuto Contestabile d’Inghilterra.’