Prodeat jam sub tuis auspiciis illa patris tui gloriosissimi imago, illa qua magis ad Dei similitudinem, quam qua Rex aut homo accedit. Prodeat vero eo colore peregrino, quo facta omnibus conspectior fiat publica. Ita enim tu voluisti, ut sic lingua omnium communi orbi traderem, in qua utinam feliciorem tibi operam navare licuisset, ut illam nativam elegantiam, illam vim verborum et lumina, illam admirabilem sermonis structuram exprimerem. Quod cum fieri (fortasse nec a peritissimis) a me certe non possit, praestat interim ut cum aliqua venustatis injuria magnam partem Europae alloquatur, quam intra paucos suae gentis clausa apud caeteros omnes conticescat. Sunt enim hic velut quaedam Dei magnalia quae spargi expedit humano generi, et in omnium linguis exaudiri: id pro mea facultate curavi, ut si non sensa tanti authoris ornate, at perspicue et fide traderem, imo nec ab ipsa dictione et phrasi (quantum Latini idiomatis ratio permittit) vel minimum recederem. Sacri enim codicis religiosum esse decet interpretem: et certe proxime ab illo sacro et adorando codice, (qui in has comparationes non cadit,) spera non me audacem futurum, si dixero nullum inter caeteros mortalium, vel autore vel argumento illustriorem, vel in quo viva magis pietas et eximie Christiana spiratur. Habet vero sanctitas regia nescio quid ex fortunae suae majestate sublimius quiddain et augustius, et quae imperium magis obtinet in mentes hominum, et reverentia majore accipitur: quare et his maxime instrumentis usus est Deus, qui illam partem sacrae paginae ad solennem Dei cultum pertinentem, psalmos scilicet, et hymnos: caeteraque ejusmodi perpetuis ecclesiae usibus inservitura, transmitterent hominibus, et auctoritatem quandam conciliarent. Quid quod libentius etiam arripiunt homines sic objectam et traditam pietatem. Quod et libro huic evenit, et erit magis eventurum, quo jam multo diffusior plures sui capaces invenerit.