Magnum erat profecto sic meditari, sic scribere; multo majus sic vivere, sic mori: ut sit haec pene nimia dictu pietas exemplo illius superata. Scit haec illa orbis pars miserrima jam et contaminatissima. Utinam hanc maturius intellexissent virtutem, quam jam sero laudant, et admirantur amissam, nec illa opus fuisset dira fornace, qua tam eximia regis pietas exploraretur, ex qua nos tantum miseri facti sumus, ille omnium felicissimus; cujus illa pars vitae novissima et aerumnosissima et supremus dies, (in quo hominibus, et angelis spectaculum factus stetit animo excelso et interrito, summum fidei, constantiae, patientiae exemplar, superior malis suis, et tota simul conjesta inferni malitia) omnes omnium triumphos et quicquid est humanae gloriae, susuperavit. Nihil egistis O quot estis, hominum! (sed nolo libro sanctissimo quicquam tetrius praefari, nec qaos ille inter preces nominat, maledicere) nihil, inquam, egistis hoc parricidio, nisi quod famam illius et immortalitatem cum aeterno vestro probro et scelere conjunxistis. Nemo unquam ab orbe condito tot veris omnium lacrymis, tot sinceris laudibus celebratus est. Nulli unquam principum in secundis agenti illos fictos plausus vel metus dedit, vel adulatio vendidit, quam hic verissimos expressere fuga, carcer, theatrum et illa omnium funestissima securis, qua obstupe, fecit hostes moriens et caesus triumphavit. Tu interim (Rex augustissime) vera et viva patris effigies, (cujus inter summas erat felicitates humanas, et in adversis solatium te genuisse, in quo superstite mori non potest) inflammeris maxime hoc mortis illius exemplo, non tam in vindictae cupidinem, (in quem alii te extimulent, non ego) quam in heroicae virtutis, et constantiae zelum: hanc vero primum adeas quam nulla vis tibi invito eripiet, haereditariam pietatem; et quo es in tuos omnes affectu maxime philostorgo, hunc librum eodem tecum genitore satum amplectere; dic sapientiae, soror mea es, et prudentiam affinem voca; hanc tu consule, hanc frequens meditare, hanc imbibe penitus, et in animam tuam transfunde. Vides in te omnium conjectos oculos, in te omnium bonorum spes sitas, ex te omnium vitas pendere, quas jamdiu multi taedio projecissent, nisi ut essent quas tibi impenderent. Magnum onus incumbit, magna urget procella, magna expectatio, major omnium, quam quae unquam superius, virtutum necessitas: an sit regnum amplius in Britannia futurum, an religio, an homines, an Deus, ex tua virtute, tua fortuna dependet: immo, sola potius ex Deo fortuna; cujus opem quo magis hic necessariam agnoscis, praesentaneam requiris, eo magis magisque, (quod jam facis) omni pietatis officio promerearis: et illa quae in te large sparsit bonitatis, prudentiae, temperantiae, justitiae, et omnis regiae virtutis semina foveas, augeas, et in fructum matures, ut tibi Deus placatus et propitius, quod detraxit patri tuo felicitatis humanae, tibi adjiciat, et omnes illius aerumnas conduplicatis in te beneficiis compenset, et appelleris ille