"_Hellgius, Rex Daniæ, moerore ob amissam conjugem vexatus, solus agebat, et subducens se hominum commercio, segregem domum, omnis famulitii impatiens, incolebat. Accidit autem, ut nocte concubia, lamentabilis cujusdam ante fores ejulantis sonus auribus ejus obreperet. Expergefactus igitur, recluso ostio, informe quoddam mulieris simulacrum,_ "_habitu corporis foedum, veste squalore obsita, pallore, macie frigorisque tyrannide prope modum peremptum, deprehendit; quod precibus obsecratus, ut qui jam miserorum ærumnas ex propria calamitate pensare didicisset, in domum intromisit; ipse lectum petit. At mulier, ne hac quidem benignitate contenta, thori consortium obnixè flagitabat, addens id tanti referre, ut nisi impetraret, omnino sibi moriendum esset. Quod, ea lege, ne ipsum attingeret, concessum est. Ideo nec complexu eam dignatus rex, avertit sese. Cum autem prima luce forte oculos ultro citroque converteret, eximiæ formæ virginem lecto receptam animadvertit; quæ statim ipsi placere coepit: causam igitur tam repentinæ mutationis curiosius indaganti, respondit virgo, se unam e subterraneorum hominum genere diris novercalibus devotam, tam tetra et execrabili specie, quali primo comparuit, damnatam, quoad thori cujusdam principis socia fieret, multos reges hac de re sollicitasse. Jam actis pro præstito beneficio gratiis, discessum maturans, a rege formæ ejus illecebris capto comprimitur. Deinde petit, si prolem ex hoc congressu progigni contigerit, sequente hyeme, eodem anni tempore, ante fores positam in ædes reciperet, seque ejus patrem profiteri non gravaretur, secus non leve infortunium insecuturum prædixit: a quo præcepto cum rex postea exorbitasset, nec præ foribus jacentem infantem pro suo agnoscere voluisset, ad eum iterum, sed corrugata fronte, accessit, obque violatam fidem acrius objurgatum ab imminente periculo, præstiti olim beneficii gratia, exempturam pollicebatur, ita tamen ut tota ultionis rabies in filium ejus_ "_effusa graves aliquando levitatis illius pænas exigeret. Ex hac tam dissimilium naturarum commixtione, Skulda, versuti et versatilis animi mulier, nata fuisse memoratur; quæ utramque naturam participans prodigiosorum operum effectrix perhibetur._"--Hrolffi Krakii, Hist. p. 49, Hafn. 1715. KING HENRIE. ANCIENT COPY. * * * * * Let never a man a wooing wend, That lacketh thingis thrie: A rowth o' gold, an open heart, And fu' o' courtesey. And this was seen o' King Henrie, For he lay burd alane; And he has ta'en him to a haunted hunt's ha', Was seven miles frae a toun. He's chaced the dun deer thro' the wood, And the roe doun by the den, Till the fattest buck, in a' the herd, King Henrie he has slain. He's ta'en him to his hunting ha', For to make burly cheir; When loud the wind was heard to sound, And an earthquake rocked the floor.