Dux Augustus Saxo Cizius inter purpuratos LXXII patres à constantia religionis, timore erga Deum et caritate in proximum notissimus, archiepiscopus Strigoniensis, veritus, ne frequentes hæ perignationes puellarum adhuc infantium innocentiæ officerent, ac mores denique illarum, ut fieri non raro assolet, planè depavarent, pacto persolutoque pretio à medico redemit, et revocatas domum ad suos virginibus à divâ Ursulâ nuncupatis intra Posonium deinceps educandas commisit, necessariis ad hoc sumptibus benignè subministratis. Ingressæ non diu puerilem ætatem suerant, nonusque illis annus agi cœptus currebat, quando harum in disciplinam virginum tradebantur. Hic legere primum ac scribere, ea, quæ ad fidem necessaria sunt, mente atque animo comprehendere; operas manuum exercere varias, acu præcipuè phrygionicâ pingere, denticulatas affabre fimbrias conficere, et cætera quæ sunt ejusdem generis, edoctæ fuerunt. Vidi ego ex illarum operibus aliqua, quæ magistras hâc in arte fecisse non pudeat. Receptæ autem sunt sacrum hoc in collegium anno secul ix. die XII. kalendas Aprilis, ibi XI mansionis, vitæ XIX jam planè complerunt. Istuc divarum contubernium, quod adhuc constanter incolunt, nunquam postea deseruere. Addita illis e prudentioribus virago, quæ indefinentur adsit, quo velint, ducat, actonibus invigilet, de quibus respondere, ad aliosque referre, si necessum fuerit, aliquando possit. Ex hâc scire quæ cupiebam, remotis arbitris, nullo negotio percepi. Crediderat namque, quod res quoque erat, non curiositatis gratiâ, sed officii, ac boni publici causâ ista à me rogari: quare alios omnes secedere jussi, solus cum eadem remanens, ut quæ, junioribus præsertim aliquot præsentibus, accuratius explicare verecundia illam antea prohibuerat, majori mecum libertate communicaret. Partes, quas vel nominare pudor honestasque vetuit, per quas potus ciborumque fæces et reliqua corporis excrementa (sit verbo venia) ejicimus, non illis his, quibus nobis, constitutæ locis. Illis quidem, ubi nos eas habemus, occlusa sunt omnia; at infernè, quâ parte concretio illa corporum incipit, easdem obtinent utrique communes. Neque tamen cum necessitas alterutram premit ad exonerandum, exempli gratiâ, ventrem, altera se quoque sentit tam inutili pondere gravatam, at satisfaciendum necessario naturæ sit: sed jam huic, jam isti istud imbecillitatis humanæ incommodum perferendum est, sitque etiam, ut cum alvum purgat altera, alteri meatus sit urinarius aperiendus. Muliebria, quæ statis fœminas vicibus incommodant, non uno ambabus tempore veniunt. Octidui quandoque intervallo ac longiori disjuncta sunt. Dum dormit hæc, sæpe vigilat illa, et in alterius labore altera nonnunquam quiescit. Visa una potare est, aut cibo corpus reficere, cum aliud alii agebatur. Sedent, stant, ambulant, jacent semper unà, nec sine incommodo. Non permittit conglutinatio ista corporum, hæ uti actiones separentur. Si colloquuntur, obtortis faciem collis obvertunt.