[93] ‘omnem naturam necesse est ... habere aliquem in se principatum, ut in homine mentem, in belua quiddam simile mentis’ Cic. _N. D._ ii 11, 29; ‘ipsum principale parum subtile, parum exactum. capit ergo visus speciesque rerum quibus ad impetus evocetur, sed turbidas et confusas’ Sen. _Dial._ iii 3, 7 and 8. [94] ‘bestiis [natura] et sensum et motum dedit, et cum quodam appetitu accessum ad res salutares, a pestiferis recessum’ Cic. _N. D._ ii 12, 34; and so again, _ib._ 47, 122. [95] ‘irasci quidem non magis sciunt quam ignoscere; muta animalia humanis adfectibus carent, habent autem similes illis quosdam impetus’ Sen. _Dial._ iii 3, 5 and 6. [96] ‘[ira], cum sit inimica rationi, nusquam nascitur, nisi ubi rationi locus est’ _ib._ 3, 4. [97] ‘sunt quaedam quae animam habent nec sunt animalia. placet enim satis et arbustis animam inesse; itaque et vivere illa et mori dicimus’ Sen. _Ep._ 58, 10; cf. _N. Q._ vi 16, 1. [98] οἱ δὲ Στωϊκοὶ οὐδὲ ψυχὴν ὅλως ὀνομάζουσι τὴν τὰ φυτὰ διοικοῦσαν, ἀλλὰ φύσιν Galen _de Hipp. et Plut._ vi. 561 K (Arnim ii 710). Aristotle had used the term θρεπτικὴ ψυχή in the same sense. So too Cicero: ‘iis quae [gignuntur] e terra natura nihil tribuit amplius quam ut ea alendo atque augendo tueretur’ _N. D._ ii 12, 33. [99] _ib._ ii 11, 29. [100] ‘parvula admodum semina ... in tantum convalescunt ut ingentia saxa disturbent et monumenta dissolvant. hoc quid est aliud quam intentio spiritus?’ Sen. _N. Q._ ii 6, 5; and again ‘quid aliud producit fruges et segetem imbecillam ac virentes exigit umbras ac distendit in ramos quam spiritus intentio et unitas?’ _ib._ ii 6, 6. See also Cic. _N. D._ ii 32, 81. [101] Arnim ii 713. [102] ‘quaedam anima carent, ut saxa; itaque erit aliquid animantibus antiquius, corpus scilicet’ Sen. _Ep._ 58, 10. [103] This use of ἕξις must be kept distinct from that which is contrasted with διάθεσις, as _habitus_ from _dispositio_: see above, § 184. [104] ἑκτικὸν μὲν οὖν ἐστι πνεῦμα τὸ συνέχον τοὺς λίθους Galen _introd. s. med._ xiv p. 726 K (Arnim ii 716). [105] ‘[unitas corporum] ad naturam corporis [refert], nulla ope externa, sed unitate sua cohaerentis’ Sen. _N. Q._ ii 2, 4. [106] Alex. _de mixt._ p. 226, 24-30 Bruns (Arnim ii 1048); Lucian _Hermot._ 81. See above, § 186. [107] This gradation of soul-power is most clearly explained by Varro; ‘idem Varro tres esse adfirmat animae gradus in omni universaque natura; unum qui omnes partes corporis, quae vivunt, transit et non habet sensum sed tantum ad vivendum valetudinem; hanc vim in nostro corpore permanare dicit in ossa ungues capillos, sicut in mundo arbores sine sensu ... crescunt et modo quodam suo vivunt; secundum gradum animae, in quo sensus est; hanc vim pervenire in oculos aures nares os tactum; tertium gradum esse animae summum, quod vocatur animus, in quo intellegentia praeminet; hoc praeter hominem omnes carere mortales’ Aug. _Civ. De._ vii 23. [108] Diog. L. vii 141.