XI. Imprimendum ipsis hoc firmiter, si conscientiæ perfecta quiete frui velint, omnino sine murmuratione, tædio, aut ulla renitentia interiori, sequendam esse tam in temporalibus quam in spiritualibus confessarii directionem, tamquam à Deo peculiariter destinati. XII. Instruendæ etiam per occasionem, gratius esse si personis ecclesiasticis maxime religiosis spectatæ et exemplaris vitæ eleemosynas suas dent, non nisi conscio tum et approbante confessario. XIII. Cavebunt diligentissime confessarii, ne quocumque prætextu hujusmodi viduæ illorum pœnitentes alios religiosos invisant, aut familiaritatem cum illis ineant, quod ut impediant, conabuntur suo tempore deprædicare societatem tamquam ordinem superlativum præ cæteris, et utilissimum in ecclesia, majoris auctoritatis apud pontificem et principes omnes, perfectissimum in se, quia dimittit noxios et inidoneos, adeoque sine spuma et fecibus vivit, quibus scatent monachi, plerumque indocti, bardi, segnes, salutis suæ incurii, ventricolæ, &c. XIV. Proponant confessarii et suadeant illis ordinarias pensiones, et tributa, quibus subleventur annuatim collegiorum et domorum professarum debita, præcipue domus professæ Romanæ, nec immemores sint ornamentorum templi, ceræ, vini, &c. ad celebrationem missæ sacrificii necessariorum. XV. Quod si in vita sua vidua ex pleno bona sua societati non inscripserit, proponatur illi per occasionem, et præsertim ingruente gravi morbo aut periculo vitæ, egestas, novitas et multitudo plurimorum collegiorum nondum fundatorum, inducanturque suaviter et fortiter ad sumtus faciendos, quibus æternam gloriam sunt fundaturæ. XVI. Idem faciendum cum principibus, et benefactoribus aliis; persuadendum, inquam, ea quæ perpetua sunt in hoc mundo et in altero æternam illis gloriam à Deo paritura; quod si hinc inde aliqui malevoli allegent exemplum Christi, qui non habeat ubi caput reclinaret, velintque socios Jesu similiter esse pauperrimos, ostendatur et serio imprimatur passim omnibus, ecclesiam Dei nunc mutatam et monarchiam factam, quæ auctoritate et potentia magna tueri se debet, contra potentissimos inimicos, et esse lapidem illum parvum excisum qui crevit in montem maximum, prædictum per prophetam. XVII. Istis quæ addictæ sunt eleemosynis et ornatui templorum, ostendatur crebro, summam perfectionem in eo consistere, quod terrenarum rerum amore esse exuentes, ipsum Christum ejusque socios earum possessores faciant. XVIII. Sed quia minus semper sperandum à viduis quæ liberos suos ad sæculum dirigunt, videbimus. CHAP. VII. _How widows are to be retained; and how to dispose of the goods which they may leave._