Johannes Davys Equestris ordinis quondam Attornati Regii Generalis amplissima prudentiâ in regno Hyberniæ functus, inde in patriam revocatus inter servientes Domini Regis ad Legem primum Locum obtinuit; post varia in utrone munere præ clare gesta ad ampliora jam designatus, repente spem suorum destituit suam implevit ab humanis honoribus ad c[oe]lestem gloriam evocatus Ætatis anno 57.^{o} Vir ingenio compto, rarâ facundiâ Oratione cum solutâ tum numeris restrictâ Felicissimus. Juridicam severitatem morum elegantiâ et ameniore eruditione temperavit. Iudex incorruptus; Patronus fidus Ingenuæ pietatis amore et anxiæ superstitionis contemptu Iuxta insignis. Plebeiarum animarum in religionis negotio Pervicacem [Greek: mikropsuchian] ex edito despiciebet Fastidium leniente miseratione. Ipse magnanimè probus, religiosus, liber, et c[oe]lo admotus Uxorem habuit Dominam Eleanoram Honoratissimi Comitis de Castlehaven Baronis Audley filiam Unicam ex eâ prolem superstitem hæredem reliquit Luciam illustrissimo Ferdinando Baroni Hastings Huntingdoniæ Comiti nuptam. Diem Supremam obiit 8^{o} idus Decembris Anno Domini 1626. Apud nos exemplum relinquens, hic resurrectionem justorum expectat. Accubat dignissimo marito incomparabilis uxor Quæ illustre genus Et generi pares animos Christianâ mansuetudine temperavit Erudita super sexum Mitis infra sortem Plurimis Major Quia humilior In eximiâ formâ sublime ingenium In venustâ comitate singularem modestiam In femineo corpore viriles animos In rebus adversissimis serenam mentem In impio sæculo pietatem et rectitudinem inconcussam Possedit. Non illi robustam animam aut res lauta laxavit, aut Angusta contraxit, sed utramque sortem pari vultu Animoque non excepit modo sed rexit Quippe Dei plena cui plenitudini Mundus nec benignus addere Nec malignus detrahere potuisset Satis Deum jamdudum spirans et sursum aspirans sui Ante et Reip. fati præsaga, salutisque æternæ certissima Ingente latoque ardore in Servatoris dilectissimi sinum Ipsius sanguine lotam animam efflavit Rebus humanis exempta immortalitatem induit III. Non. Quintilis Anno Salutis 1652. Ps. 16. 9. Etiam caro mea habitat securè quà non es Derelicturus animam meam in sepulchro. D(eo) O(ptimo) M(aximo) S(acrum)