Sepe manus stringi, dirumpere sepeque crines, Vngues et propriam dilaniare cutem. Qui tamen est omnis auctor feritatis, ob ipsos Gaudia fert luctus et magis auget eos; Monstraque sic hominum calido de sanguine gaudent, Quod nichil impietas de pietate sapit. 1230 Sperserat ambiguas huius vaga fama per vrbes Rumoris sonitum, cordaque firma mouet; Euentuque graui recitatur publica clades, Nec de fortuna quo cadet ipse sapit. Sic magis ecce viros perterruit impius ensis, Cuius non redimunt aurea dona manum: Vrget amara sitis, que torrida viscera torquet, Dum timor exsiccat pectoris antra viri: Inuictumque virum potuit quem nullus ab ante Vincere, tunc vicit de grauitate pauor: 1240 Ymber vt ipse cruor rubefactaque sanguine tellus[255] Tunc magis audacis interiora mouet. Set tamen vt curet morbum lex nulla medetur,[256] Nec sibi pre manibus quis properauit opem: Auxilium nullus rebus prestabat amaris, Lance suam reputat quisque tenere necem: Est inmota manus procerum nec temporis obstat Ire, set paciens sustulit omne malum: Nulla potentis erat hominis tunc salua potestas, Deprimit immo suum cauda maligna caput: 1250 Tunc sua cuique domus homini funesta videtur, Nec fuit a mortis vlcere certus homo. In nimio tinxit elatos sanguine cultros, Dum sua ruralis rusticus arma gerit: Parcere nec pueris vult impius aut mulieri, Vastat cunctorum res, loca, iura, forum. Nemo potest veniam sub ea feritate mereri, Impetus illorum terruit omne solum: Omnis enim vulgi furiis tunc turba fauebat, Nec fuit ingenuus vnus vt obstet eis: 1260 Non fuit in toto gladius vel lancea regno Militis in manibus, quo tueatur opus: Dum furor excrescit, dum rustica turba tumescit, Miles vt ambiguus fit magis inde pius. Milicies cessit paciensque locum dedit ire, Dum terit improbitas que probitatis erant: Occupat en talus loca cordis, iuris et error, Nec medicus morbo quis reputauit opem. Sic neque nobilium scutum vel lancea quicquam[257] Obstitit, vnde vetus fortificetur honor; 1270 Cassaque iusticia cessat, nec cordis agresti[258] Amplius indomiti debita iura tenet. Spacia nulla sinunt medicamina ferre furori,[259] Set furit ebrietas maior ad omne scelus: Hec mala corripere qui vellent nec potuerunt, Hii lacrimas animi signa dedere sui: Quisque suas lacrymas alto de corde petitas Edidit, et finem spectat adesse suum. Lumina que fuerant prius arida letaque risu, Erumpunt lacrime more fluentis aque; 1280 Qui prius ex nullo casu deflere solebant, Vt flerent oculos erudiere suos: Flebat auus flebatque soror flebantque gemelli, Que videant oculi nil nisi triste ferunt. Vox fuit ‘Heu! ve! ve!’ sunt, prodolor! omnia luctus, Omnia solliciti plena timoris erant;