Omnis habens lacrimas, ‘Quis me manet exitus?’ inquit, Nescius ad mane que sibi sero foret. ‘Fer, precor,’ inquit, ‘opem, nostroque medere timori, Egraque sors abeat, o deus!’ omnis ait. 1290 Rusticus ingenuis, ‘Stat magna potencia nobis,’ Dixerat, ‘et vester ammodo cesset honor.’ O genus attonitum gelide formidine mortis, Quam variata tibi sors dedit ista mali! Est in thesauris abscondita causa supremis, Cur ruit ingenuos tanta procella viros. Pax perit atque quies, animalia namque pusilla Intrepido corde bella tremenda ferunt: Que fuerant prede nuper, sibi querere predas Vidi, set preda nulla resistit eis. 1300 Vidi nam catulos minimos agitare leonem, Nec loca tuta sibi tunc leopardus habet: Aspera grex ouium pastori cornua tendunt, Cordis et effuso sanguine tincta madent: Postpositaque fide Cristi, furientibus illis, Ecclesiam reputant atque lupanar idem. Perfida stulticia tunc temporis omne negauit, Quod natura sibi vel deus ipse petit:[260] Non timet ipsa deum neque mundi iura veretur, Set statuit licitum criminis omne malum: 1310 Ordine retrogrado sic quilibet ordo recessit, Nec status ipse sapit quid sit habere statum.[261] Frumenti spicas tribulus vastauit, et ipsas Cardo supercreuit et viciauit agros. Loth capitur, pastor rapitur, locus expoliatur, Et qui cuncta videt secula ceca sinit. Tunc pro peccatis populi fit pena beatis, Cunctaque sacra furor esse nephanda putat: Demonibus homines subici culpis meruerunt, Tunc quia non hominem nec timuere deum. 1320 Murmurat ex more plebs improba digna dolore, Murmur et in populo iurgia multa mouet: Iura sacerdotum presumentes, et honores Tollentes, iram commeruere dei. Fulgurat interius dolor huius turbine pestis, Intonat exterius horrida turba sonis: Conclamant furie, respondet flebile tellus, Heu, quod in hoc fient tempore tanta mala! Leticie facies tunc nulla videtur in vrbe, Compatitur vultus cordis amara sui: 1330 Nulla quies mentis lese nullumque iuuamen Extitit, vt sanum tempus habere queat. Sic amor ecce vetus Troie mutatur in iram, Cantus et ex planctu victus vbique silet: In lacrimas risus, in dedecus est honor omnis Versus, et in nichilum quod fuit ante satis. Ora rigant fletus, tremit et formidine pectus, Gaudia que fuerant deuorat ipsa dolor: Aspiceres alios flentes terraque iacentes, Quos dolor alterius proprius atque dolet, 1340 Et sua multociens ad celum brachia tendunt, Si magis ex superis sit medicina malis. Qui bonus extiterat magis est bonitate remorsus, Planctus erat celebris, meror vbique nouus. ‘Omnia perdidimus,’ dicunt, quia nullus in vrbe, Quem status expectat, quicquid honoris habet. Qui de lege magis florebant tunc sapientes, Impositis gladiis colla secantur eis: