‘Conditor O generis humani, Criste redemptor, Est sine quo melius nil vel in orbe bonum, Dixisti, que tuo sunt omnia condita verbo, Mandasti, que statim cuncta creata patent; Inque tuo verbo celi formantur, et omnem Spiritus ornatum fecerat inde tuus. Per te sunt et aque, certus quoque terminus illis, Est per te piscis et maris omne genus: 1800 Aera cum genere volucrum sermone creasti, Quatuor et vento partibus ora dabas: Cunctipotensque tuo fundasti numine terram, Fixit quam stabilem prouidus ordo tuus: Cunctaque terrigena viuunt animalia per te, Subque tua lege reptile quodque mouet. Sicut ymago tua tandem fuit et racionis Factus homo, quod opus sit super omne tuum; Qui precepta tua veteri serpente subactus Preterit, et pomi mors sibi morsus erat. 1810 Set pietate tibi quod eum de morte resumas, Virginis ex carne tu caro factus eras; Sicque parens nostri generis de carnis amore Efficeris, nobis gracior vnde fores. Vt te credo deum sic esse meumque parentem, Micius, oro, pater, tu mea fata rege! Vt de morte crucis te non pudet esse cruentum, Hoc ita, Criste meis tempore parce malis! Qui Paulum pelago, Petrum de carcere, Ionam Eripis a piscis ventre, memento mei! 1820 Nescit abesse deus in se sperantibus, egros Visitat, elisos erigit, auget opem. Peccaui, redeo, miserere precor miserendi! Tempus adest, miseros te refouere decet. Parce, precor, fulmenque tuum tua tela reconde, Que michi nunc misero tristia tanta parant. ‘O! cui fundo preces, te deprecor, intret in aures Hec mea diuinas vox lacrimosa tuas! Iam prope depositus sum mundo, frigidus, eger, Seruatus per te, si modo seruer, ego. 1830 O superi, fractis,’ dixi, ‘succurrite remis, Et date naufragio litora tuta meo! Que genus humanum curauit origine Cristi, Materiam cure prebeat illa mee! Te precor, alme deus, sit vt illa michi mediatrix, Que peperit florem flore manente suo. Cur mala que pacior nullo michi tempore soluis? Ecce simul morimur, respice, plaga monet!’ Cum magis in precibus prostratus proxima dampna Expectans timui speque salutis egens, 1840 Impetus en subito ruit, et concussit ad ymum Nauem, quam Cille deuorat ira prope: Vis tamen alma precum sitibunda voraginis ora Obstruxit, nec ea fit saciata vice. Semper in incerto fuimus quid fata pararent, Nec spes pro nobis, nec timor equs adest. Micius ille perit subitis qui mergitur vndis, Quam sua qui timidis brachia iactat aquis.[290] Absque quiete tamen rogat omnis votaque suplex Impendit, que pias fundit ad alta preces. 1850