Non honor est tantus, quo non sit in ordine dignus, Laus sibi nec populi sufficit, immo dei: In clero fateor, quos approbat ardua virtus, Illorum merito gracia maior erit. =Postquam dixit de errore illorum qui inter seculares sacerdocii ministerium sibi assumpserunt, intendit dicere secundum tempus nunc de errore scolarium, qui ecclesie plantule dicuntur.= Cap^m. xxviii. Nomine sub cleri cognouimus esse scolares, Ecclesie plantas quos vocat ipse deus. 2050 Orti diuini bonus extat planta scolaris, Ecclesie fructus que facit esse bonos. Qui studet in morum causis et non viciorum, Qui sibi nec mundum computat, immo deum, Clericus ipse dei super hoc reputatur, et eius Principium fine clauditur inde bono. Summi doctoris virtutum regula iusta Discipulos dociles de racione fouet: Qui studiis herent, cor ad alta leuant et in altis Figunt, hii vera sunt holocausta deo. 2060 Nunc tamen inter eos puto multos esse vocatos, Electos paucos condicione probos: Moribus hii dudum studii virtute vacabant, Nunc viciis studia dant vigilare sua. Vix pro materia si nunc studet vnus habenda, Solum set forme sufficit vmbra sue. Clericus ire scolas animo paciente solebat, Gloria nunc mundi statque magistra sibi, Discurrensque vagus potator et accidiosus, Deditus et veneri, circuit hic et ibi. 2070 Ex planta sterili non fiet fertilis arbor, Nec faciet fructus arbor iniqua bonos: Sepe senecta tenet, tenuit quodcumque iuuentus; Si malus est iuuenis, vix bonus ipse vetus. Est bona que radix bonitatis germina profert, De radice mala germinat omne malum. Quisque suos igitur pueros castiget, vt illa Virgula non licite mentis agenda fugat: Qui virtutis habet iuuenis cum flore magistrum, Discat et ipse pie que probitatis erunt, 2080 Proficiet talis; set quem doctor viciosus Instruit, hic raro fructificabit homo. =Hic querit causam que scolarium animos ad ordinem presbiteratus suscipiendum inducit: tres enim causas precipue allegat; tractat eciam de quarta causa, que raro ad presens contingit.=