Cap^m. iii. Cum pauidus miratur amans candore repletam, In cuius facie stat rubor ille rose, 80 Aurigeros crines, aures patulas mediocres, Planiciem frontis, que nitet alba satis, Impubesque genas, oculos qui solis ad instar Lucent, et stabilis vultus honestat eos, Nasum directum naresque decenter apertas, Labraque melliflua, fragrat et oris odor, Equales lacte sibi dentes candidiores, Et formam menti conuenientis ei; Splendor et a facie dat eburnea colla nitere, Gutture cristalli concomitante sibi, 90 Et niue candidior nitet eius pectore candor, Candida poma cui sunt duo fixa quasi. Brachia longa videt pauce crassata rotundo, Amplexus quorum celica regna putat, Et videt ornatos splendere manus digitosque, Lanaque nec mollis mollior astat eis; Cernit et insolitos humeros ad onus pueriles, Nec patet os in eis, sic stupet inde magis: Per latus et gracilem videt elongare staturam, Linea nec recta reccior astat ea; 100 Eius et incessus cernit peditare choreis, Passus mensuram denotat atque suam; Nil sibi Sirenes equantur voce canentes, Nec vox angelica vix sonat vtque sua. Et caput amplecti cernit gemmisque nitere, Ac vestis pompam que magis aptat eam: Compta venit nimium, que vult formosa videri, Vnde stupore magis sit semiraptus amans. Omnia membra sibi reputantur in ordine tali, Vt deus in superis fecerat illud opus; 110 Discrimen capitis, frons libera, lactea colla, Ora, labella, rubor, lumina clara placent; Vertex, frons, oculi, nasus, dens, os, gena, mentum, Colla, manus, pectus, pes sine labe nitent, Vnam nec maculam solam natura reliquit, Ad caput a planta transuolat iste decor: Humanam speciem transcendit forma puelle, Excedens hominem numinis instar habet; Pre cunctis aliis, quas ornat gracia forme, Felix et fenix ista fit absque pare. 120 Splendida vestis erit, precinctum flore caputque, Flaua verecundus cingit et ora rubor; Forma placet niueusque color flauique capilli, Estque micans nulla factus ab arte decor: Vix erit aspiciens qui non capietur ab illa, Pronus vt in terram vir sua vota ferat; Ipsa suo vultu si quem concernat amantem, Heret in opposita lumina fixus homo. Qui cum tam dulcem videt ornatam que decoram Femineam speciem, set magis angelicam, 130 Hanc putat esse deam, manibus sub cuius adeptam Dat vite sortem mortis et esse suam: Dum tam mirificam voluit sibi mente figuram, Ipse volutus ea non reuolutus abit; Non capit exterius quid preter eam sibi visus, Corque per interius pungit amoris acus. Vt sibi stat saxum non mobile, sic stat et ipse, Nec mouet a visu, qui velut extasis est; Sic oculus cordis carnis caligine cecus Languet, et in dampnum decidit ipse suum. 140