Salve. Jamque vale. Quid enim quis pergeret ultra? Qua jocus et lusus non vocat, ire voles? Scilicet hic, Lector, cur noster habebere, non est; Deliciis folio non faciente tuis. Nam nec Acidalios halat mihi pagina rores; Nostra Cupidineae nec favet aura faci. Frustra hinc ille suis quicquam promiserit alis: Frustra hinc illa novo speret abire sinu. Ille e materna melius sibi talia myrto; Illa jugis melius poscat ab Idaliis. Quaerat ibi suus in quo cespite surgat Adonis, Quae melior teneris patria sit violis. Illinc totius Florae, verisque, suique Consilio, ille alas impleat, illa sinus. Me mea, casta tamen, si sit rudis, herba coronet: Me mea, si rudis est, sit rudis, herba juvat. Nulla meo Circaea tument tibi pocula versu: Dulcia, et in furias officiosa tuas. Nulla latet Lethe, quam fraus tibi florea libat, Quam rosa sub falsis dat malefida genis. Nulla verecundum mentitur mella venenum: Captat ab insidiis linea nulla suis. Et spleni, et jecori foliis bene parcitur istis. Ah, male cum rebus staret utrumque meis! Rara est quae ridet, nulla est quae pagina prurit, Nulla salax, si quid norit habere salis. Non nudae Veneres, nec, si jocus, udus habetur: Non nimium Bacchus noster Apollo fuit. Nil cui quis putri sit detorquendus ocello; Est nihil obliquo quod velit ore legi. Haec coram atque oculis legeret Lucretia justis; Iret et illaesis hinc pudor ipse genis. Nam neque candidior voti venit aura pudici De matutina virgine thura ferens: Cum vestis nive vincta sinus, nive tempora fulgens, Dans nive flammeolis frigida jura comis, Religiosa pedum sensim vestigia librans, Ante aras tandem constitit, et tremuit. Nec gravis ipsa suo sub numine castior halat Quae pia non puras summovet ara manus. Tam Venus in nostro non est nimis aurea versu: Tam non sunt pueri tela timenda dei. Saepe puer dubias circum me moverat alas, Jecit et incertas nostra sub ora faces; Saepe vel ipse sua calamum mihi blandus ab ala, Vel matris cygno de meliore dedit; Saepe Dionaeae pactus mihi serta coronae; Saepe: Meus vates tu, mihi dixit, eris. I procul, i cum matre tua, puer improbe, dixi: Non tibi cum numeris res erit ulla meis. Tu Veronensi cum passere pulchrior ibis: Bilbilicisve queas comptius esse modis. Ille tuos finget quocunque sub agmine crines: Undique nequitiis par erit ille tuis. Ille nimis, dixi, patet in tua proelia campus: Heu, nimis est vates et nimis ille tuus! Gleba illa, ah, tua quam tamen urit adultera messis! Esset Idumaeo germine quanta parens! Quantus ibi et quantae premeret puer ubera matris! Nec coelos vultu dissimulante suos. Ejus in isto oculi satis essent sidera versu; Sidereo matris quam bene tuta sinu!