Forsan et illa tuis unda natabit aquis. Hic eris ad cunas, et odoros funere manes: Hinc ignes nasci testis, et inde meos. Hic mecum, et cum matre sua, mea gaudia quaeres: Maturus Procerum seu stupor esse velit; Sive per antra sui lateat, tunc templa, sepulchri: Tertia lux reducem, lenta sed illa, dabit. Sint fidae precor, ah, dices, facilesque tenebrae; Lux mea dum noctis, res nova! poscit opem. Denique charta meo quicquid mea dicat amori, Illi quo metuat cunque, fleatve, modo, Laeta parum, dices, haec, sed neque dulcia non sunt: Certe et amor, dices, hujus amandus erat. Si nimium hic promitti tibi videtur, Lector bone, pro eo cui satisfaciendo libellus iste futurus fuerit; scias me in istis non ad haec modo spectare quae hic habes, sed ea etiam quae olim, haec interim fovendo, habere poteris. Nolui enim, si hactenus deesse amicis meis non potui, flagitantibus a me, etiam cum dispendii sui periculo, paterer eos experiri te in tantum favorem tuum, nolui, inquam, fastidio tuo indulgere. Satis hic habes quod vel releges ad ferulam suam, neque enim maturiores sibi annos ex his aliqua vendicant, vel ut pignus plurium adultiorumque in sinu tuo reponas. Elige tibi ex his utrumvis. Me interim quod attinet, finis meus non fefellit. Maximum meae ambitionis scopum jamdudum attigi: tunc nimirum cum quale-cunque hoc meum pene infantis Musae murmur ad aures istas non ingratum sonuit, quibus neque doctiores mihi de publico timere habeo, nec sperare clementiores; adeo ut de tuo jam plausu, dicam ingenue et breviter, neque securus sim ultra neque solicitus. Prius tui, quisquis es, Lector, apud me reverentia prohibet; de cujus judicio omnia possum magna sperare: posterius illorum reverentia non sinit, de quorum perspicacitate maxima omnia non possum mihi non persuadere. Quanquam ô quam velim tanti me esse in quo patria mea morem istum suum deponere velit, genio suo tam non dignum; istum scilicet quo, suis omnibus fastiditis, ea exosculatur unice, quibus trajecisse Alpes et de transmarino esse, in pretium cessit! Sed relictis hisce, nimis improbae spei votis, convertam me ad magistros acygnianos; quos scio de novissimis meis verbis, quanquam neminem nominarim, iratos me reliquisse: bilem vero componant; et mihi se hoc debere, ambitioso juveni verbum tam magnum ignoscant--debere, inquam, fateantur: quod nimirum in tam nobili argumento, in quo neque ad foetida de suis sanctis figmenta, neque ad putidas de nostris calumnias opus habeant confugere, de tenui hoc meo dederim illorum magnitudini unde emineat. Emineat vero; serius dico, sciantque me semper se habituros esse sub ea, quam mihi eorum lux major affuderit, umbra, placidissime acquiescentem. [TRANSLATION. Verse and Prose, G.] TO THE READER.