Thus _St. Augustine_ insists that the Spirit of God who spoke through the authors of Scripture did not intend to instruct men in matters which do not serve for salvation, and hence he objects to the Scriptures being taken literally in regard to such matters, because the Bible adapts itself to man’s manner of speech: a distinction is to be made between letter and sense (“Multi multum disputant de iis rebus, quae majore prudentia nostri auctores omiserunt, ad beatam vitam non profuturas discentibus ... Breviter dicendum est, ... Spiritum Dei, qui per ipsos loquebatur, noluisse ita docere homines nulli saluti profuturas,” De Gen. ad lit., II, 9, n. 20. Cf. De Gen. contra Manich. 1, 5, n. 3; 11, n. 17). He further cautions Bible students against putting their own interpretation upon obscure passages and then claiming it to be dogma, because one may easily go astray and thus make the Scriptures appear ridiculous. “In rebus obscuris atque a nostris oculis remotissimis, si qua inde scripta etiam divina legerimus, quae possint salva fide, qua imbuimur, alias atque alias parere sententias, in nullam earum nos praecipiti affirmatione proiciamus, ut si forte, diligentius discussa veritas eam recte labefactaverit, corruamus, non pro sententia divinarum scripturarum sed pro nosctra ita dimicantes, ut eam velimus scripturarum esse, quae nostra est” (De genesi ad lit. I, 18 n. 37). “Plerumque accidit, ut aliquid de terra, de coelo, de ceteris mundi huius elementis ... etiam non christianus ita noverit, ut certissima ratione et experientia teneat. Turpe est autem nimis et perniciosum ac maxime cavendum, ut christianus de his rebus quasi secundum christianas literas loquentem ita delirare quilibet infidelis audiat, ut, quemadmodum dicitur, toto coelo errare conspiciens, risum tenere vix possit” (Ibid. I, 19 n. 39). Cf. also I, 21. _St. Thomas of Aquin_ also expresses himself in this sense: “Multum autem nocet, talia, quae ad pietatis doctrinam non spectant, vel asserere vel negare, quasi pertinentia ad sacram doctrinam ... Unde mihi videtur tutius esse, ut haec, quae philosophi communius senserunt et nostrae fidei non repugnant, neque sic esse asserenda ut dogmata fidei, licet aliquando sub nomine philosophorum introducantur, neque sic esse neganda tamquam fidei contraria, ne sapientibus huius mundi contemnendi doctrinam fidei occasio praebeatur” (Opusc. X. ad Jo. Vercel. Proem.).