Post hec fratres Minores, hiis non obstantibus, caritatis obsequia predictis predicatoribus exhibuerunt, et accepto caritatis indicio, versus domum suam conduxerunt. Cumque starent in porta fratrum Minorum, frater Alanus ait, qui solus ibi tunc aderat cum predicatoribus: ‘Ffrater Salomon, rogo in lege fraterne caritatis, ut verbum istud offensionis et scandali de cetero de ore tuo non procedat, quia plane tibi facio constare, quod non recipimus peccuniam per nos nec per alios; nec de professione nostra recipere possumus.’ Respondit frater Salomon: ‘Ex verbis tuis sic arguo: vos de non recipiendo peccuniam votum fecistis; hec est major; assumo--et recepistis; ac concludo; ergo vos estis in statu dampnacionis.’ Ad hec frater Alanus respondit: ‘Majorem concedimus, minorem negamus, quia simpliciter falsa est; et ideo non est mirum si conclusio sit falsa.’ Hiis dictis recesserunt fratres. Ad hec non modicum fratres turbati, tum propter imposicionem tum propter imponendi modum. Habita ergo deliberacione diligenti, de consilio discretorum, missi sunt duo de minoribus ad predicatores, rogantes humiliter errata corrigi et delinquentem regulariter emendari. Post modicum temporis spacium, missi sunt duo de predicatoribus ad minores pro pace reformanda, viz. frater Vincencius le Sauvage et frater Robertus de novo Mercato; qui fratribus minoribus in unum convocatis hoc inicium proposuerunt. ‘Ffratres nostri petunt, quod vos doceatis fratrem Salomonem errasse et falsum vobis imposuisse, et extunc fratres nostri manum correctionis apponent et delinquentem juxta peccata regulariter emendabunt.’ Ex parte minorum fuit responsum sic: ‘Vos affirmatis nos peccuniam recipere, et ideo partem affirmativam tenetis; nos negamus, et negativam tenemus. Unde, si ad probacionem accedendum sit, vestrum est probare, non nostrum; quia affirmative, non negative, incumbit probacio.’ Quo dicto tacuerunt predicatores. Hec de substancia nuncii. Extra ordinarie proposita fuerunt ista verba, dicente fratre Roberto de novo Mercato: ‘Videtur sic posse persuaderi quod vos recipitis peccuniam per interpositas personas ad minus. Pono quod aliquis moriatur et in testamento suo unam summam peccunie vobis leget. Quero cujus sit illa peccunia. Defuncti non est, quia nichil proprietatis in ea aut in re alia defunctus habet aut habere potest; vivencium enim et non moriencium est jus et proprietatem in rebus habere, et in eis dominium vendicare. Executorum non est, constat. Ergo aut omnino nullius erit, aut vestra erit.’