primus obseruauit, confestimque illius euentum mirabilem nunciaturus ad Patrem Biardum accurrit. Idem Pater in ora Pentegoetia cum Biencourtio versabatur, vbi pro instituto mapalia Barbarorum circumiens, ægros visebat, solabatur, precibus, ac Christianis documentis iuuabat. Ibi tertium iam mensem æger decumbebat, cuius salus erat conclamata, quem Barbari visendum Patri obtulerunt. Frigido sudore totus manabat, certo fere mortis indice, cùm iam eum grauis æstus tenuisset, cui post preces, & breuia fidei documenta, cùm Pater crucem sæpius exosculandam porrexisset, eique de collo pensilem reliquisset, frequentibus Barbaris audientibus, & quæ gererentur mirè [604] probantibus ab eo ad nauẽ & Biencourtium rediit. Postera verò die Biencourtio cum indigenis in naue permutationibus mutuis occupato, in eã nauem sanus ingressus ille æger, heri moribũdus, crucemque gratulabũdus, magnificè ostentãs, adiit ad P. Biardũ, ingentiq; gaudio suam ei sanitatem testatus, virtuti S. Crucis acceptã tulit. Illustrius multò est id quod sequitur, & ad Barbarorũ sensum in Baptismi laudẽ singulare. P. Biardus, & Mottæus Saussæij Legatus, Simonque Interpres vnà iuerant ad considerandam areã Sancti Saluatoris domicilio designatã, vnde redeuntibus procul ad aures accidit lamẽtabilis vlulatus quærentibusq; à Barbaro comite causã lugubris clamoris, responsum est, sollemne illud esse alicuius iam iam vita functi argumentũ. Sed propiùs ad Barbarica tuguria succedentibus puer interrogatus indicauit, nõ mortui, sed morientis esse cõpliorationẽ; atque ad P. Biardum conuersus; Quin tu, inquit, accurris, si forte in viuentẽ adhuc incidas, & eius morti Baptismum præuertas? Ea pueri vox, tamquã cælo missa, Patrem & comites ad cursum vehementer accendit, quibus ad agrestes casas appulsis, Barbarorũ sub dio stantium lōgissima ala, directo ordine instructa occurrit, atq; in spectãtis alæ, & mœrore defixæ oculis obambulans pater, cuius in vlnis tenellus moriebatur puer. Hic vt animam ægerrimè trahebat, interruptis debilitate singultibus ad mortem properans, miserum parentem miseratione cruciabat & dolore. Ad quoslibet autem infantis singultus, horrendùm eiulabat parens, cuius eiulatum adstantis Barbaricæ concionis mox luctuosus [605] excipiebat vlulatus. Pater Biardus adiit ad afflictum puelli parentem, rogauitque an ipso volente moribundum infantem Baptismo esset lustraturus. Ingenti mœrore percitus Barbarus vocem mittere non potuit, sed deposito in postulantis manibus puero, reipsa, quid cuperet, ostendit. Pater aquam poposcit, puellumque Mottæo ardentissimè suscipienti tenendum tradit, salutaribus aquis aspergit, Nicolaum de Mottæi nomine appellat, concepta precum formula Barbaris lumẽ ad fidei agnoscendas ingentes opes à Deo precatur. Sub eam precationem receptum de Mottæi manibus infantem matri eius præsenti defert, mater filio mammam continuò porrigit, puer oblatam cupidè arripit, lac ad satietatem haurit, atque deinceps sanus vegetúsque vixit.