piety, carried her to a separate cabin and there fed her and cared for her; and, after teaching her as much as was necessary for one struggling with death, we cleansed her with the saving waters. On her death, nine days later, we entertained the glad hope that our labor had found some favor in heaven. We soon found opportunity for another deed of charity not dissimilar to this, though its result was more auspicious. This was in the case of the second son of that famous Chief Membertou, whom I have already mentioned as having received our doctrines first of all the Soriquois. Huius ego filium extremo iam discrimine periclitantem inuisi: reperio pro more veteri de ipsius bonis tabagiam, hoc est epulum solemne, vt scilicet post epulas non sicut Iacob benediceret suis, [29] sed valediceret, ac deinde cōclamaretur, & cōclamato canes præmitterentur ad interitū. Increpaui ego, vt potui, per interpretē paganicos hos mores in iam Christianis. Benignè respōdit pater ipse Membertou neophytos se esse, verum imperarem; in mea potestate esse omnia. Negaui ego licitam esse illam occisionē canum, aut deplorati derelictionem; choreas, cantusvé funestos ægroto ipso inspectāte mihi non placere; ipsam alioqui tabagiam, & piam in extremis agētis consalutationem ac mandata permisi. Responderunt omnes sibi hoc satis esse, reliqua sese reiecturos. Cæterum D. Potrincurtij nomine ipsos inuitaui, vt ægrū in ipsius ædes deportarēt (aberat enim valde procul) sperare nos de misericordia DEI fore, vt conualescat, quò tandē intelligant falsas atqʒ impias esse, aut momorū suorū, hoc est fatidicorū denunciationes. Paruerunt illi, atqʒ ad nos depositum triduo pòst, hoc est semianimē detulerunt. Quid multa? Fecit dextera Dñi virtutem: non est mortuus, sed vixit; & nunc incolumis narrat opera [30] Dñi. Hoc exemplo commotus senior ipse Membertou cum eam invaletudinem sensisset, quæ postrema illi fuit, deportari ipse vltro, ad nos voluit, atqʒ adeò in nostrum ipsorum tuguriolū, & si placet, in lectum ipsum alterius nostrū. Ibi decumbentem quinqʒ dies prosecuti sumus omni nō solum officio, sed etiam famulatu. At sexto die cùm iam vxor eius aduenisset, & cerneret ipsa vix alteri nostrū, quo miserè humi decubaret, locum esse in tuguriolo derelictū, aliò suapte sponte demigrauit, vbi & piam mortē obijt. Certè hunc reperimus (quippe Domini primitias ab hac gēte) præter cæteros mirabiliter solitū intrinsecus adeò moueri, multò vt ipse plus de nostra fide conciperet, quàm quantū potuisset auditione accipere. Itaqʒ solebat ipse crebrò dictitare, valde optare se, vt citò linguā nossemus. Continuò. n. postquam id perdidicisset, se futurū apud gentem suam cœlestis verbi ac doctrinæ prædicatorem. Dederat ipse in mādatis, vt antiquo in monumēto cū demortua prius familia (quā sciebā paganicè obijsse) [31] sepeliretur. Ego rē improbaui, veritus scilicet, ne vel Galli, vel etiā Gētiles hoc interpretarētur in fidei nostræ iniuriā.