There were, as Your Paternity knows, only four [3] of our society in New France in the last year, 1613. Then, too, we first began to build in a convenient place a new settlement, a new colony, etc. But most unexpectedly, by some hazard or other (for a hazard it certainly was, and not a premeditated plan), some English from Virginia were driven upon our shores, who attacked our ship with the utmost fury, at a time when nearly all its defenders were occupied on land. Resistance was nevertheless made for a time, but we were soon obliged to surrender. In the struggle, two of the French were killed, four were wounded; and, in addition, our brother Gilbert Duthet received [4] a mortal wound. He made a most Christian end, the following day, under my ministration. Capta navi et rebus [=oi]bus [omnibus] direptis; multum nobis fuit, nobis inquam sacerdotibus et jesuitis, non occidi. Verum et hoc ipsum non occidi, si solum fuisset, omni nace [_sc._ nece] atrocius erat. Nam quid sane ageremus in locis omnino desertis et incultis rerum omnium nudi et egentes? Sylvatici quidem ad nos clam et de nocte ventitabant, infortunium nostrum complorabant, quæ poterant pollicebantur et magno certe animo et fideli. [5] Verum ea erat locorum rerumque conditio ut nusquam nisi mors, aut calamitosior morte miseria occurreret. Et eramus omnino triginta in his angustiis. Una res molliores reddebat Anglos, quod videlicet una e nostris scapha ipsis nequicquam obversantibus evaserat; hanc quia foro [_sc._ fore] testem nostræ oppressionis non dubitabant, vitæ nostræ parcere cogebantur. Timebant enim talionem et regem nostrum. Ergo tandem (magnum scilicet beneficium) nobis triginta qui supereramus unam aiunt [6] sese velle scapham relinquere quo per eam circumeamus oram maritimam si quam forte navem gallicam reperiamus quæ nos in patriam revehat. Demonstratum est in eam scapham plures quam quindecim ingredi non posse. Verum aliud nihil obtineri potuit, nec de nostris quidem navigiis. Ne morere [_sc._ morer] in hac difficultate sibi quisque ut potuit consuluit: P. Enemundus Massæus in eam quam dixi scapham ingressus est cum aliis quatuordecim; eique favit Deus uti jam Vestra Paternitas cognovit. [7] Ego ducem anglum adii obtinuique pro me et P. Jacobo Quentino socio meo, itemque pro Joanne Dixon qui admissus erat in societatem et servo item uno ut deveheremur ad insulas vicinas in quibus Angli piscari solent, inibique ut Angli[s] illis piscatoribus commendaremur. Quo per eos in Angliam delati inde, quod facile est, in Galliam rediremus. Obtinui hoc quidem inquam verbis, sed verbis fides non fuit. Nos enim una cum reliquis gallis qui restabamus in universum quindecim detulerunt [8] ipsi recta in suam Virginiam longe ab eo loco in quo capti fueramus leucis facile ducentis quinquaginta. At in Virginia novum periculum. Etenim qui ibi præest suspendi nos omnes volebat, sed in primis jesuitas. Sed restitit is qui nos ceperat