_Cessante autem dictâ epidemiâ, pestilentiâ, et mortalitate, nupserunt viri qui remanserunt et mulieres ad invicem, conceperunt uxores residuæ per mundum ultrà modum, nulla sterilis efficiebatur, sed prægnantes hinc inde videbantur, et plures geminos pariebant, et aliquæ tres infantes insimul vivos emittebant; sed quod ultra modum admirationem facit, est quod dicti pueri nati post tempus illud mortalitatis supradictæ, et deinceps, dum ad ætatem dentium devenerunt, non nisi viginti dentes vel viginti duos in ore communiter habuerunt, cum ante dicta tempora homines de communi cursu triginta duos dentes, sub et supra, simul in mandibulis habuissent. Quid autem numerus iste dentium in post natis significet, multum miror, nisi dicatur, quod per talem et tantam mortalitatem hominum infinitorum et successionem aliorum et reliquorum qui remanserant, mundus est quodammodo renovatus et seculum, ut sic sit quædam nova ætas; sed proh dolor! ex hujus renovatione seculi non est mundus propter hoc in melius commutatus. Nam homines fuerunt postea magis avari et tenaces, cum multo plura bona quam antea possiderent; magis etiam cupidi, et per lites brigas et rixas atque per placita seipsos conturbantes, nec per hujusmodi terribilem mortis pestem a Deo inflictam fuit pax inter Reges et dominos reformata, quinimo inimici Regis Franciæ ac etiam guerræ Ecclesiæ fortiores et pejores quam ante per mare et per terram suscitaverunt, et mala ampliora ubique pullularunt. Et quod iterum mirabile fuit; nam cum omnis abundantia omnium bonorum esset, cuncta tamen cariora in duplo fuerunt, tam de rebus utensilibus, quam de victualibus, ac etiam de mercimoniis et mercenariis et agricolis et servis, exceptis aliquibus hereditatibus et domibus quæ superflue remanserant his diebus. Charitas etiam ab illo tempore refrigescere cœpit valde, et iniquitas abundavit cum ignorantiis et peccatis: nam pauci inveniebantur qui scirent aut vellent in domibus, villis, et castris, informare pueros in grammaticalibus rudimentis._