Qua in re sicuti olim divi prædecessores nostri Romanorum Imperatores ac Reges omnem adhibuere curam, sic nos quoque hunc eorum laudatissimum morem secuti in eandem semper curam et cogitationem incubuimus ut optimorum virorum de nobis atque Republica bene meritorum virtus a nobis condignis honoribus cohonestaretur. In quorum sane numero, cum te prefatum _Augerium a Busbeck_ haud postremum locum obtinere compertum habeamus, æquum est profecto, ut in te ipso nostram erga tales homines clementissimam animi propensionem omnibus declaremus, et contestatam reddemus, idque ejuscemodi ornamenti genere, quod virtutibus ac meritis tuis quam maxime respondeat. Tu namque nobili et honesto loco in Belgio natus, ingenii acumen et vim, quod Deus tibi dedit præstantissimum vitæ morumque honestate, probitate ac bonarum literarum studiis, diversitate linguarum multarumque rerum cognitione et aliis plurimis excellentibusque animi dotibus ita excoluisti, ut ad gravissima et maxima quæque Reipublicæ negotia exequenda visus sis aptus esse. Quapropter quum existimaremus te aliquando nobis magno usui futurum haud gravatim te in aulam nostram recepimus, ubi quidem nostræ de te expectationi non modo cumulate satisfecisti, sed eam longe quoque superavisti. Cum enim superioribus annis nobis occurrissent ardua quædam negocia, de quibus a nobis mittendus erat ad Solymannum Turcharum Principem Orator, qui fide, prudentia, rerum usu atque industria præstaret, te ex Anglia revocatum, quo tunc temporis jussu nostro profectus fueras, ad id muneris suscepimus, quo magna tua cum laude et ingenti nostro ac Regnorum Dominiorumque nostrorum imo totius Reipublicæ Christianæ commodo octo annos functus es, confecta ad postremum inter nos et ipsum Turcharum principem octennali pace. In qua legatione quas sustinueris curas, incommoditates, molestias, quos tuleris labores, quæ vitæ pericula subieris, quam etiam ostenderis in rebus agendis ingenii vim, quam fidem, quam solicitudinem, quam solertiam, prudentiam et industriam, quam intrepidi animi constantiam, et qua denique usus sis pietate in redimendis, juvandis et fovendis miseris Christianis, qui Constantinopolim tuo tempore in fœdam captivitatem adducti fuerunt, magno etiam fortunarum tuarum dispendio, nimis longum foret sigillatim recensere. Illud profecto consecutus es, quod non omnibus qui talem provinciam suscipiunt, ne dicamus perpaucis, contingere solet, ut non modo a nobis ac Serenissimis filiis nostris et aliis sacri Romani Imperii Principibus, statibus et ordinibus summam gratiam iniveris, verum etiam ipsismet Turcis propter virtutes tuas, quas naturæ instinctu in te prospexere et admirati sunt, valde gratus exstiteris. Quare merito probandum est præclarum de te judicium Serenissimi Principis Domini Maximiliani secundi, Romanorum ac Hungariæ et Bohemiæ, etc., Regis, Archiducis Austriæ, etc., filii nostri charissimi, in eo, quod te dignum et idoneum reputaverit, quem Dapiferis Serenissimorum filiorum suorum