“Quæ rapidis natura polis, quæ causa sepulchri Humano generi, quæ tanta licentia rerum, Spumantes inter pateras cereremque voracem Ostensurus erat Codrus; cum grande pepedit, Rancidulum eructans post longa volumina verbum. Hunc mox Oenepotes miratus rara profatur. Rara inter Latias phœnix hæc pervolat urbes: Hinc vomit et meiens grave cunctis reddit oletum. Poggius arridet, simili dum peste tenetur. Nam quascunque dapes affert, ut verna Canopi Prælambens, rapidus vino sese obruit hospes. Laudibus hinc miris effert Codrumque, bonumque Oenepotam Nicolum: mox ne fortasse minoris Se quisquam reputet, quod foetet olentius addit.” [231] _Philelfi Epist. p. 12._ [232] _Poggii Opera, p. 339-342._ [233] “Verum nequaquam mirum videri debet, eum cujus mater Arimini dudum in purgandis ventribus et intestinis sorde diluendis quæstum fecerit, maternæ artis foetorem redolere. Hæsit naribus filii sagacis materni exercitii attrectata putredo, et continui stercoris fœtens halitus.”—_Poggii Opera, p. 165._ [234] The terms in which Poggio mentions this transaction are superlatively abusive, and whimsically gross. “Itaque Crysoloras moerore confectus, compulsus precibus, malo coactus, filiam tibi nuptui dedit a te corruptam, quæ si extitisset integra, ne pilum quidem tibi abrasum ab illius natibus ostendisset. An tu illam unquam duxisses uxorem si virginitatem per te servare potuisset? Tibi pater illam dedisset profugo, ignobili, impuro? Primariis suæ civitatis viris servabatur virgo, non tibi insulsæ pecudi et asello bipedali quem ille domi alebat tanquam canem aliquem solent senio et ætate confectum.”—_Poggii Opera, p. 167._ [235] “Sperasti, monstrum infandum hos tuos insulsissimos versus, in quibus etiam male latine loqueris, allaturos tibi laureolam, quâ fanaticum caput redimires. At stercoreâ coronâ ornabuntur fœtentes crines priapæi vatis.”—_Ibid, p. 169._ [236]