Lingua tibi mediâ, Poggi, plus parte secetur Quâ nunquam lacerare probos et carpere cessas. Improbe, quis talem tibi tantus tradidit artem Auctor? An e stulto fatuoque et mentis egente Te tuus insanum Lycolaus reddidit Utis, Addictum vitio dirumque per omne volutum Flagitium et facinus?—Tantum maledicere semper Edoctus, cunctos decoret quos aurea virtus Insequeris calamo, nequeas quos fulmine linguæ, Quam nimius crassam potus vel crapula fecit, Immanisque Venus. Tibi quæ tam dira voluptas, Undantis pelago dum vini nocte dieque Ebrius obrueris; dum tanquam immensa vorago Quidquid pontus habet, quidquid vel terra vel aër Vescendum peperit, latus tibi venter et ingens Excepit; dum fœda Venus patiturque facitque Omne genus probri: tactus te levius esto Titillans, vesane, juvat redditque furentem Et dulci qui tactus agit prurigine linguam: Ut te communem præstes sapientibus hostem Omnibus, et nulli parcas velut effera quædam Vipera tabifero terram cœlumque veneno Inficiens. _Philelfi Satyræ. Decad. ii. Hecat. 3._ [237] _Muratori Annali, tom. ix. p. 158._—_Platina, tom. i. p. 406._ [238] “Sopravenendo poi Giovanni Vitellesco che chiamavano il Patriarca, entranono in tanto spavento i Romani, che non avevano pure animo d’aprir la bocca.”—_Platina, tom. i. p. 405._ [239] _Platina, tom. i. p. 406, 407._ [240] _Muratori Annali, tom. ix. p. 162, 163._ [241] _Ibid._—_Platina, tom. i. p. 407._