Bracciolini, Poggio, 1380-1459; Italy -- History -- 1268-1492
[247] On the 15th of October, 1435, the council condemned as heretical
various propositions which had been lately maintained by Agostino di
Roma, archbishop of Nazareth, in three elaborate theological tracts.
Those whose anxiety to preserve the purity of the catholic faith leads
them to wish to know what sentiments it is their duty to reject, and
those who are interested in observing the niceties of theological
distinctions, will perhaps be gratified by the following recital of the
dangerous errors which incurred the severe reprehension and reprobation
of the venerable synod of Basil.
“Et postissime scandalosam illam assertionem, erroneam in fide, in
ipso libello contentam, quam piæ fidelium aures sine horrore audire
non possunt, videlicet: Christus quotidie peccat; ex quo fuit Christus
quotidie peccavit; quamvis de capite ecclesiæ Christo Jesu Salvatore
nostro dicat se non intelligere, sed ad membra sua, quæ cum Christo
capite unum esse Christum asseruit, intelligentiam ejus esse referendam
dicat. Nec non et propositiones istas, et eis in sententiâ similes,
quas in articulos damnatos in sacro Constantiensi Concilio incidere
declarat, videlicet: Non omnes fideles justificati sunt membra Christi,
sed soli electi, finaliter in perpetuum regnaturi cum Christo. Secundum
ineffabilem præscientiam Dei sumuntur membra Christi, ex quibus constat
ecclesia, quæ tamen non constat nisi ex eis qui secundum propositum
electionis vocati sunt. Non sufficit Christo uniri vinculo caritatis, ut
aliqui efficiantur membra Christi, sed requiritur alia unio. Has etiam
quæ sequuntur: Humana natura in Christo, vere est Christus. Humana natura
in Christo, est persona Christi. Ratio suppositalis determinans humanam
naturam in Christo non realiter distinguitur ab ispâ naturâ determinatâ.
Natura humana in Christo procul dubio est persona verbi; et verbum in
Christo naturâ assumpta, est realiter persona assumens. Natura humana
assumpta a verbo ex unione personali, est veraciter Deus naturalis et
proprius. Christus secundum voluntatem creatam tantum diligit naturam
humanam unitam personæ verbi, quantum diligit naturam divinam. Sicut duæ
personæ in divinis sunt æqualiter diligibiles ita duæ naturæ in Christo,
humana et divina, sunt æqualiter diligibiles propter personam communem.
Anima Christi videt Deum tam clare et intense, quantum clare et intense
Deus videt seipsum. Quas quidem propositiones, et alias ex eâdem radice
procedentes, in prædicto libello contentas, tamquam erroneas in fide,
damnat et reprobat hæc sancta Synodus.”—_Concil. tom. xxx. p. 172._
[248] _Panormitani Epist. lib. v. ep. 118_, as referred to by the French
and Italian translators of the life of Poggio.
[249] _Apostolo Zeno Dissertazioni Vossiane, tom. i. p. 37, 38._
[250] _Poggii Opera, p. 65, 67._ _Mehi vita Ambrosii Traversarii, p. lii._
Public-domain text, read in full here on John Shaqi.
Reviews
Reviews
No reviews yet
Be the first to share your thoughts on this work.
Elsewhere in the archive
Join the Discussion
Join the discussion
Sign in to leave a comment or review.
Sign InorCreate an account