“Pensa cujus sit formidinis et horroris tuum atque omnium contempsisse factorem, offendisse Dominum majestatis. Majestatis est timeri, Domini est timeri, et maxime hujus majestatis, hujusque Domini. Nam si reum regiae majestatis, quamvis humanae, humanis legibus plecti capite sancitum sit, quis finis contemnentium divinam omnipotentiam erit? Tangit montes, et fumigant; et tam tremendam majestatem audet irritare vilis pulvisculus, uno levi flatu mox dispergendus, et minime recolligendus? Ille, ille timendus est, qui postquam acciderit corpus, potestatem habet mittere et in gehennam. Paveo gehennam, paveo judicis vultum, ipsis quoque tremendum angelicis potestatibus. Contremisco ab ira potentis, a facie furoris ejus, a fragore ruentis mundi, a conflagratione elementorum, a tempestate valida, a voce archangeli, et a verbo aspero. [Feel the climax of this sentence, which tells the end of the sinner.] Contremisco a dentibus bestiae infernalis, a ventre inferi, a rugientibus praeparatis ad escam. Horreo vermem rodentem, et ignem torrentem, fumum, et vaporem, et sulphur, et spiritum procellarum; horreo tenebras exteriores. Quis dabit capiti meo aquam, et oculis meis fontem lacrymarum ut praeveniam fletibus fletum, et stridorem dentium, et manuum pedumque dura vincula, et pondus catenarum prementium, stringentium, urentium, nec consumentium? Heu me, mater mea! utquid me genuisti filium doloris, filium amaritudinis, indignationis et plorationis aeternae? Cur exceptus genibus, cur lactatus uberibus, natus in combustionem, et cibus ignis?”[254] As one recovers from the sound and power of this high-wrought passage, he notices how readily it might be turned into the form of a Latin hymn; and also how very modern is its sequence of words. Bernard’s Latin could whisper intimate love, as well as thunder terror. He says, preaching on the _medicina_, the healing power, of Jesu’s name: “Hoc tibi electuarium habes, o anima mea, reconditum in vasculo vocabuli hujus quod est Jesus, salutiferum, certe, quodque nulli unquam pesti tuae inveniatur inefficax.”[255] With the music of this prose one may compare the sweet personal plaint of the following: “Felices quos abscondit in tabernaculo suo in umbra alarum suarum sperantes, donec transeat iniquitas. Caeterum ego infelix, pauper et nudus, homo natus ad laborem, implumis avicula pene omni tempore nidulo exsulans, vento exposita et turbini, turbatus sum et motus sum sicut ebrius, et omnis conscientia mea devorata est.”[256]