Apostolicum pascendi Dominici Gregis munus beatissimo apostolo Petro, ejusque successori Romano pontifici delatum à Christo Domino, nulla locorum, nulla temporum conditio, nullus humanarum rerum respectus, nulla denique ratio circumscribere, aut suspendere potest, quominus idem Romanus pontifex ad omnes ejusdem officii partes, nullâ ex iis prætermissâ, nullâ neglectâ, curas suas dirigere debeat, atque omnibus incurrentibus in ecclesia necessitatibus providere. Harum partium inter præcipuas, postrema non est regularium ordinum approbatorum ab apostolica sede tutelam genere, ac fortibus piisque viris, qui eisdem regularibus ordinibus sese solemni sacramento addixerunt, suamque pro tuenda, atque {336} amplificanda catholica religione, agroque dominico excolendo, strenuam operam impendunt, alacritatem addere et animum, languidos et infirmos excitare, et corroborare, jacentibus afflictisque consolationem afferre, præcipue verò ab ecclesia fidei suæ et custodiæ concreditâ, omnia, quæ in animarum ruinam in dies suboriuntur, scandala summovere. Institutum societatis Jesu ab homine conditum, cui ab universali ecclesia idem, qui sanctis viris cultus et honor tribuitur, à fel. record. prædecessoribus nostris Paulo III et Julio itidem III, Paulo IV, Gregorio XIII, et Gregorio XIV, Paulo V, diligenti examine perpensum, approbatum, sæpius confirmatum, et ab iisdem pluribusque aliis ad novemdecim prædecessoribus nostris ornatum peculiaribus favoribus et gratiis; episcoporum, non modò hujus, sed superiorum etiam ætatum præconio commendatum, ut maxime frugiferum, et fructuosum, et ad promovendum Dei cultum, honorem, et gloriam, æternamque animarum salutem procurandam aptissimum; potentissimorum, piissimorumque regum, et clarissimorum in Christiana republica principum præsidio, et tutela usque munitum; cujus ex disciplina novum prodiêre viri in sanctorum, vel beatorum numerum relati, quorum tres martyrii gloriam sunt consequuti; à pluribus sanctitate claris viris, quos beatos in coelo novimus sempiternâ perfrui gloriâ, collaudatum; quod ecclesia universa longo duorum sæculorum spatio in suo sinu aluit et fovit, ejusque professoribus præcipuam sacri ministerii partem semper commisit magno cum emolumento animarum; quod ipsa denique catholica ecclesia in Tridentina synodo declaravit ut pium; hoc idem institutum novissimè fuerunt, qui per pravas interpretationes, tum privatis {337} sermonibus, tum scriptis etiam typis in lucem editis irreligiosum, et impium appellare, contumeliis lacerare, probo et ignominiâ afficere non sunt veriti, atque eò devenerunt, ut privatâ suâ non contenti opinione, hujusmodi virus de regione in regionem, nullis non adhibitis artibus, derivare, atque undequaque diffundere sint aggressi, neque adhuc cessant, incautis, si quos inveniant, Christi fidelibus, ut in proprios pertrahant sensus, subdolè propinare: quo in ecclesiam Dei nihil injurium magis, nihil contumeliosius, quasi adeo erraverit turpiter, ut, quod impium, et