et quo longius a luxuria, oppidoque decessit, eo proxime accessit famæ et probitati. Rei militaris non tam studiosus, quam peritus fuit, eoque timore simul a transmarinis optimè ... redde Deo populum suum, I, curre per Alpes, Romamque diu personatam et histrionicam aut vero cultu induas, aut falso spolies. Hoc unum restat faciendum, tuisque illud artibus permissum est, et in tua solius sæcula servatum opus. Nec male præsagiebat Roma præstigiatrix illa famelica, quæ longo te jejunio et siti petiit, quæ ferro et igni liberalem dat operam, morti principum plus quam scientiæ et religioni incumbit, et quasi jam virtuti morbus adhæreret, potius quam invidiæ, nullam non pyxidem, herbamque eruit, quo suis exorcismis, et impudicæ nequitiæ superstes non fiat. Tu vero quam facile illudis ... ejus, et crudelem industriam antevertis, ni virtus ipsa pro Jesuita, et febris pro veneno est. His tu remediis hac demum medicina sanaris (H. P.) et dum medicus ... studium, gloria tua, et proprium meritum interficiunt, unus Peleo juveni non sufficit, Henrico sufficeret (ut transeam finitimos) Sabaudia et Hispania ab utraque India timeris, nec audet vexisse tuam Oceanus carinam, atque iisdem non ita pridem ægrotavit Henricus magnus ille Galliæ rex, qui ferro et hostili parricidio transfixus Henricis omnibus mortem propinavit. Credamus tragicis quicquid de Colchide torva Dicitur et Progne: nam clamat Roma peregi, Confiteor, puerisque meis aconita paravi, Quæ deprensa patent; facinus tamen ipsa peregi. Tune duos unâ sævissima vipera cœnâ? Tune duos?—Septem, septem si forte fuissent[124]. Verum credo nihil horum est (Academici) orationis meæ horribilius est non religionis. Egoque cæsus olim pulvere Novembris, hodie cæcubio, hodie insanio. Nos utinam vani: Totus igitur est in apparatu Henricus noster quem quærimus, jamque aut equo insidet, aut choræis hasta vel gladio dominatur, ipse Hymenæus etiam et nuptias coronat, ovant et triumphant una dulcissima mortalium, pax, Anna et Jacobus, et fervet annis nitentibus fratri Carolus et totus in illos. Invitant, properant, parant Fredericus et Elizabetha, et ver illud perpetuum et poeticum hac solum in regione deprehenditur. Æstate prima Woodstochiam suam cogitat Henricus, et vicinam academiam adventu primo, scholaresque (quos vocat suos) accersit, ut habeat convivas musas, et si placuerit, convictores; juvat et meminisse potestis, qualis ibi tum in scena prodierit, in qua ipse erat pro triumpho, ipse pro spectaculo. Quotus illa nocte adest Henricus?—Quotus princeps, quam magnificus, quam innocens, cui vel esuriens Jesuita potuit ignoscere. O dementiam suavem, gratissimum errorem, et religiosum delirium, in vobis redivivum Principem, Britanni, jubilate Henricum, O beatum impostorem.