Defendi sua regna Devs, quod si optimus ille est; Quòd si cuncta potest, et nullis indiget armis. Mitto queri cædes, exhaustaque moenia bello: Mitto queri in viles tot libera corpora seruos Abiecta, immanique iugum Busiride dignum. Te tantum fortuna animet tua, te tua virtus: Si tibi tam plenis habitantur moenibus vrbes, Vt nisi in excelsum crescant, coeloque minentur Ædes aeriæ; quanquam latissima, desit Terra tamen populo: Si tot tua flumina nigrant Turrigeras arces imitatæ mole carinæ, Quot non illa natant eadem tua flumina cygni. Si tibi iam sub sole iacens penetratus vtroque est Mundus, vtroque iacens peragrata est terra sub axe. Ni frustrà gelidam vectus Wilobeivs [B] ad arcton Illa in gente iacet, cui dum Sol circinat vmbras, Dimidio totus vix forsitan occidit anno. Ni frustrà quæsiuit iter, duraque bipenni Illo Frobiservs [C] reditum sibi in æquore fecit, Horridum vbi semper pelagus, glacieque perenni Frigora natiuos simulant immitia montes. Ni frustrà per Cimmerios, syluisque propinqua Flumina Riphæis eoa profectus ad vsque est Moenia Iencisonvs, [D] Persasqve et proxima Persis Bactra, et Bactrorvm confines regibus Indos. Ni frustrà, quod mortali tot secla negarant, Hac tuus immensum nuper Dracvs [E] ambijt orbem, Quà patri Oceano clausas circumdare terras Concessit natura viam, mediaque meare Tellure, et duplici secludere littore mundos. Iam si fortuna, iam si virtute sequare Digna tua; sunt monstra mihi, sunt vasta gigantum Corpora, quæ magno cecidisse sub Hercvle non sit Dedecus, Ogigivs non quæ aspernetur Iaccvs. Quæ si indigna putas, tantaque in pace beata Auersare meos multo vt tibi sanguine fines Inuidiosa petas: est nobis terra propinqua, Et tantum bimari capiens discrimen in Isthmo. Hanc tibi iamdudum primi inuenere Brittanni, Tum cum magnanimus nostra in regione Cabotvs [F] Proximus à magno ostendit sua vela Colvmbo. Hæc neque vicina nimiùm frigescit ab arcto, Sole nec immodico in steriles torretur arenas: Frigus et æstatem iusto moderamine seruat, Siue leues auras, grati spiracula coeli, Seu diæ telluris opes, et munera curas. Pone age te digno tua sceptra in honore, meoque Iunge salutarem propius cum littore dextram. Sit mihi fas aliquam per te sperare quietem, Vicinoque bono lætum illucescere Solem. Quòd si consilijs superum, fatisque negatum est Durare immensum magna infortunia tempus: Quòd si de immerita iustum est ceruice reuelli Ignarum imperij dominum, populique regendi; Quòd si nulla vnquam potuit superesse potestas, Ni pia flexilibus pareret clementia frenis Obsequium. A mita quæsita potentia Cyro Amissa est sæuæ soboli. Parcendo subegit Tot reges Macedvm virtus, tot postera sensim Abscidit a parto tandem inclementia regno. Et quod Romvleis creuit sub patribus olim Imperium, diri semper minuêre Nerones.