Goe forth Libelle, and meekely shew thy face; Appearing euer with humble countenance: And pray my Lords to take in grace, In opposaile and cherishing the aduance. To hardines if that not variance Thou hast fro trought by full experience Authors and reasons: if ought faile in substance Remit to hem that yafe thee this science; That seth it is soth in verray fayth, [Sidenote: The wise lord of Hungerfords iudgement of this booke.] That the wise Lord Baron of Hungerford Hath thee ouerseene, and verely he saith That thou art true, and thus he doeth record, Next the Gospel: God wotte it was his worde, When hee thee redde all ouer in a night. Goe forth trew booke, and Christ defend thy right. _Explicit libellus de Politia conseruatiua maris_. * * * * * Breuis Commentarius de Islandia: quo Scriptorum de hac Insula errores deteguntur, & extraneorum quorundam conuitijs, ac calumnijs, quibus Islandis liberiùs insultare solent, occurritur: per Arngrimum Ionam Islandum. Serenissimo Principi ac Domino, domino Christiano IIII, Daniæ, Noruegiæ, Vandalorum, Gothorúmque, Regi electo: Slesuici, Holsatiæ, Stormariæ & Dithmarsiæ Duci: Comiti in Oldenburg & Delmenhorst: Domino suo clementissimo. Præclaram sanè apud Historicos meretur laudem, Sereniss. Princeps, Anchuri illius Midæ regis filij ausus plusquam humanus, & in patriam pietas, ferè exemplo carens, quòd ad occludendum ingentem circa Celænam Phrygiæ oppidum, terræ hiatum, quotidie homines haud exiguo numero, & quicquid in propinquo erat, absorbentem, sese vltrò obtulerit. Cum enim ab oraculo Midas pater accepisset, non prius conclusum iri istam voraginem, quam res eò preciosissimæ immitterentur: Anchurus existimans, nihil esse anima pretiosius, sese viuum in illud profundissimum chasma præcipitem dedit: ídque tanto animi cum feruore, vt neque parentis desiderio, neque dulcissimæ coniugis amplexu vel lachrymis, ab isto proposito se retrahi passus sit. Nec inferiorem multò consecuti sunt gloriam Sperthius & Bulis, Lacedæmonij, qui ad auertendam potentissimi Regis Persarum Xerxis, ob occisos à Lacedemonijs Darij patris legatos, vltionem, ad Regem profecti sunt, & vt legatorum necem in se, non in patria vlcisceretur, erectis & constantibus animis sese obtulerunt. Quæ verò res, Sereniss. Princeps, illos ac alios complures mouit, vt patriæ flagrantes amore, nullum pro ea periculum, nullas molestias, imò ne mortem ipsam recusarint, ea profectò me quoque impulit, non quidem, vt quemadmodum illi, mortem sponte oppeterem, aut me mactandum vltro offerrem, sed tamen, vt id quòd solum possem, in gratiam patriæ tentarem: Hoc est, vt scriptorum de ea errores colligerem & rumusculos vanos refellerem: Ac ita rem profectò periculosam, & multorum forsan sinistro obnoxiam iudicio, aggrederer.