[Footnote: There is some confusion in original edition, which I have here corrected.] De tedijs quæ patiebantur, et de sepultura Comanorum. Cap. 15. Ibamus ergo versus orientem, nihil videntes nisi coelum et terram, et aliquando mare ad dextram, quod dicitur Mare Tanais, et etiam sepulturas Comanorum, quæ apparebant nobis à duabus leucis secundum quod solebant parentelæ eorum sepeliri simul. Quam diu eramus in solitudine bene erat nobis: quòd tædium quod patiebar quum veniebamus ad mansiones eorum non possem exprimere verbis. Volebat enim dux noster, quod ad quoslibet capitaneos ingrederer cum xenio: et ad hoc non sufficiebant expensæ. Quotidie enim eramus octo personæ comedentes viaticum nostrum exceptis seruientibus, qui omnes volebant comedere nobiscum. Nos enim eramus quinqui, et ipsi tres qui ducebant nos: duo ducentes bigas, et vnus iturus nobiscum vsque ad Sartach. Carnes quas dabant non sufficiebant; nec inueniebamus aliquid venale pro moneta. [Sidenote: Calor maximus ibi in æstate.] Et cum sedebamus sub bigis notris pro vmbra, quia calor erat ibi maximus illo tempore, ipsi ita importune ingerebant se nobis, quod conculcabant nos, volentes omnia nostra videre. Si arripiebat eos appetitus purgandi ventrem, non elongabant se à nobis, quam possit faba iactari. Imo iuxta nos colloquentes mutuò faciebant immunditias suas: et multa alia faciebant quæ erant supra modum tædiosa. Super omnia grauabat me, quod cum volebam dicere eis aliquod verbum ædificationis, interpres meus dicebat, non facietis me prædicare: quia nescio talia verba dicere. Et verum dicebat. Ego enim perpendi postea, quum incepi aliquantulum intelligere idioma, quod quum dicebam vnum, ipse totum aliud dicebat, secundum quod ei occurrebat. Tunc videns periculum loquendi per ipsum, elegi magis facere. [Sidenote: Tanais fluuius.] Ambulauimus ergo cum magno labore de mansione in mansionem: ita quod paucis diebus ante festum beatæ Mariæ Magdalenæ veni ad fluuium magnum Tanais: qui diuidit Asiam ab Europa, sicut Nilus fluuius Ægypti, Asiam ab Africa. [Sidenote: Casale Rutenorum.] In illo loco quo applicuimus fecerunt Baatu et Sartach fieri quoddam casale de Rutenis in ripa orientali, qui transferant nuncios et mercatores cum nauiculis. Ipsi transtulerunt nos primo et postea bigas ponentes vnam rotam in vna barca et aliam in alia, ligantes barcas ad inuicem; et sic remigantes transibant. Ibi egit dux noster valde stulte. Ipse enim credebat, quod illi de casali deberent nobis ministrare equos, et dimisit animalia quæ adduxeramus in alia biga, vt redirent ad dominos suos. Et quum postulauimus ab eis animalia, ipsi respondebant quod habebant priuilegium à Baatu, quod non tenerentur ad aliud, nisi transferre euntes et redeuntes: etiam à mercatoribus accipiebant magnum tributum. Stetimus ergo ibi in ripa fluminis tribus diebus. Prima die dederunt nobis magnam borbatam recentem: secunda die panem de siligine et parum de carnibus, quas acceperat