Inuenimus ergo Sartach prope Etiliam per tres dietas: cuius curia valde magna videbatur nobis: quia habet sex vxores, et filius eius primogenitus iuxta eum duas vel tres: et quælibet habet domum magnam et bigas forte ducentas. [Sidenote: Coiat Nestorinus.] Accessit autem doctor noster ad quendam Nestorinum Coiat nomine, qui est vnus de maioribus Curiæ suæ. Ille fecit nos ire valde longe ad domini Iannam. Ita vocant illum qui habet officium recipiendi nuncios. In sero præcepit nobis dictus Coiat vt veniremus ad eum. Tunc incepit quærere ductor noster quid portaremus ei, et coepit multum scandalizari, quum vidit quod nihil parabamus ad portandum. Stetimus coram eo, et ipse sedebat in gloria sua et faciebat sonare citharam et saltare coram se. Tunc dixi ei verba prædicta qualiter veniremus ad dominum eius, rogans eum vt iuuaret nos vt Dominus eius videret literas nostras. Excusaui etiam me quia monachus eram, non habens, nec recipiens, nec tractans aurum vel argentum vel aliquid preciosum, solis libris et capella in qua seruiebamus deo exceptis: vnde nullum xenium afferebamus ei nec domino suo. Qui enim propria dimiseram, non poteram portator esse alienorum. Tunc respondit satis mansuete, quod bene faciebam ex quo eram monachus: sic seruarem votum meum, et non indigebat rebus nostris; sed magis daret nobis de suis, si indigeremus: et fecit nos sedere et bibere de lacte suo. Et post pauca rogauit vt diceremus benedictionem pro eo, quod et fecimus. Quæsiuit et quis esset maior dominus inter Francos. Dixi, Imperator, si haberet terram suam in pace. Non, inquit, sed Rex Franciæ, Audiuerat enim de vobis a domino Baldewyno de Hannonia. Inueni etiam ibi vnum de Socijs domus Domimicæ. qui fuerat in Cypro, qui narrauerat omnia quæ viderat. Tunc reuersi sumus ad hospitium nostrum. In crastino misi ei vnum flasconem de vino Muscato, quod optime se custodierat in tam longa via; et cophinom plenum biscocto quod fuit ei gratissimum, et retinuit illo sero famulos nostros secum. In crastino mandauit mihi quod venirem ad curiam; afferens literas regis et capellam et libros mecum, quia dominus suus vellet videre ea; quod et fecimus, onerantes vnam bigam libris et capella, et aliam pane et vino et fructibus. Tunc fecit omnes libros et vestes explicari, et circumstabant nos in equis multi Tartari et Christiani et Saraceni: quibus inspectis, quæsiuit, si vellem ista omnia dare domino suo, quo audito, expaui, et displicuit mihi verbum, dissimulans tamen respondi, domine rogamus, quatenus dominus noster dignetur recipere panem istum, vinum et fructus non pro xenio quia exiguum quid est, sed pro benedictione, ne vacua manu veniamus coram eo. Ipse autem videbit literas domini regis, et per eas sciet, qua de causa venimus ad eum: et tunc stabimus mandato eius nos et omnes res nostræ. Vestes enim sanctæ sunt, et non licet eas contingere nisi sacerdotibus. Tunc præcepit quod indueremus nos ituri coram domino suo: quod et fecimus. Ego autem indutus