Eduardus sextus, Angliæ, Franciæ, et Hiberniæ Rex, etc. Omnibus Regibus et principibus ac dominis, et cunctis Iudicibus terræ, et ducibus eius, quibuscunque est excellens aliqua dignitas in ea, cunctis in locis quæ sunt sub vniuerso coelo: Pax, tranquillitas, et honor vobis, terris, et regionibus vestris quæ imperio vestro subiacent, cuique vestrum quemadmodum conuenit ei. Proptereà quòd indidit Deus Opt. Max. hominibus præ cunctis alijs viuentibus; cor et desiderium tale, vt appetat quisque cum alijs societatem inire, amare, et vicissim amari, beneficijs afficere, et mutua accipere beneficia studeat, ideò cuique pro facultate sua hoc desiderium in omnibus quidem hominibus beneficijs fouere et conseruare conuenit, in illis autem maximè, qui hoc desiderio adducti, à remotis etiam regionibus ad eos veniunt. Quo enim longius iter eius rei gratia ingressi sunt, eò ardentius in eis hoc desiderium fuisse declararunt. Insuper etiam ad hoc, nos patrum maiorúmque nostrorum exempla inuitant, qui semper humanissimè susceperunt et benignissimè tractauerunt illos, qui tum à locis propinquis, tum à remotis, eos amicè adibant, eorum se protectioni commendantes. Quod si omnibus id præstare æquum est, certè mercatoribus imprimis præstari debet, qui per vniuersum orbem discurrunt, mare circumlustrantes et aridam, vt res bonas et vtiles, quæ Dei beneficio in regione eorum inueniuntur, ad remotissimas regiones et regna adferant, atque inde vicissim referant, quòd suæ regioni vtile ibi repeterint: vt et populi ad quos eunt, non destituantur commodis quæ non profert illis terra eorum, et ipsi sint participes rerum quibus illi abundant. Nam Deus cæli et terræ, humano generi maximè consulens, noluit vt omnia in quauis regione inuenirentur, quò regio ope alterius regionis indigeret, et gens ab alia gente commodum aliquod expectaret, ac ita stabiliretur amicitia inter omnes, singulíque omnibus benefacere quærerent. Hoc itaque ineundæ ac stabiliendæ amicitiæ desiderio moti viri quidam regni nostri, iter in remotas maritimas regiones instituerunt, vt inter nostros et illos populos, viam mercibus inferendis et efferendis aperirent nòsque rogauerunt et vt id illis concederemus. Qui petitioni illorum annuentes, concessimus viro honorabili et forti, Hugoni Wilibeo, et alijs qui cum eo sunt seruis nostris fidis et charis, vt pro sua voluntate, in regiones eis priùs incognitas eant, quæsituri ea quibus nos caremus, et adducant illis ex nostris terris id quo illi carent. Atque ita illis et nobis commodum inde accedat, sítque amicitia perpetua, et foedus indissoluble inter illos et nos, dum permittent illi nos accipere de rebus, quibus superabundant in regnis suis, et nos concedemus illis ex regnis nostris res, quibus destituuntur. Rogamus itaque vos Reges et Principes, et omnes quibus aliqua est potestas in terra, vt viris istis nostris, transitum permittatis per regiones vestras. Non enim tangent quicquam ex rebus vestris inuitis vobis. Cogitate quòd homines et ipsi sunt.