and iudgement seat at Rie, where your Maiesty and your subiects, or any other shal haue iustice administred vnto them, with whom we haue had ancient league and amity. And thus much we haue thought good to let your Maiesty vnderstand. Fare ye well. Dated the sixt of December the 39 of our reigne. [Footnote: A.D. 1559] Sigismundus Augustus Rex. * * * * * The Queenes Maiesties Letters to the Emperour of Russia, requesting licence, and safe conduct for M. Anthony Ienkinson to passe thorow his kingdome of Russia, into Persia, to the Great Sophie, 1561. ELIZABETHA Dei gratia, Angliae, &c. Regina, serenissimo et potentissimo principi, D. Ioanni Basiliuich, Imperatori totius Russiæ, Magno Duci, &c. Salutem, et omnium rerum prosperarum foelicissimum incrementum. Potentissime Princeps, res est nobis ad memorandum longè gratissima, illa vestræ Maiestatis erga nos et nostros amicitia. Quæ tempore foelicissimæ memoriæ Regis Edwardi sexti, fratris nostri charissimi, Dei benignitate incepta, deinceps verò vestra non solùm singulari humanitate alta atque fota, sed incredibili etiam bonitate aucta atque cumulata, nunc autem omnibus beneuolentiæ vestræ officijs sic firmata est atque constabilita, vt iam minimè dubitemus, quin ea ad laudem Dei, ad gloriam vtriusque nostrum, ad publicam nostrorum vtrobique regnorum immensam commoditatem, ad priuatam singulorum vtrinque subditorum optatam spem, certàmque foelicitatem multis sit deinceps seculis duratura. Et quanquam hæc vestra bonitas, plenissimè sese effudit in omnes nostros subditos, qui sese in ullas imperij vestri partes vnquam receperunt, (pro qua ingentes nostras, vt par est, gratias vestræ Maiestati habemus, vestrísque vicissim in omni opportunitatis loco libentissimè feremus) tamen abundantia benignitatis vestræ, in accipiendo, támque humanitèr tractando nostrum fidelem et perdilectum famulum Antonium Ienkinson, qui has perfert literas, seorsim nobis gratissima existit. Nam præterquam quòd nullis non locis vestri Imperij et magna libertate, et summa humanitate vestræ serenitatis non permissu solùm, sed iussu etiam frueretur, vestra bonitas tamen non in hac domestica benignè feciendi ratione conquieuit, sed perlibentèr et vltrò eundum nostrum hunc perdilectum famulum, varijs exteris princibus, quoquouersus ipse iter suum instituerat, literis suis, suo magno Imperiali sigillo consignatis commendauit. Quod beneficium illi vbiuis gentium, et viam sine vllo periculo, propter publicam vestram fidem, et aduentum cum magno fauore, propter vestram commendationem, optatè quidem et foeliciter communiuit Itaque quemadmodum gemina hæc vestra beneuolentia, cum illa generalis exhibita in vestro regno negotiantibus subditis nostris vniuersis, tum ista seorsim præstita huic Antonio Ienkinson, perfideli nostro famulo, nobis in mente non solùm ad gratam perpetuamque memoriam, verùm etiam ad mutuam, vel opportunam compensationem, firmissimè defixa est: ita, petimus à vestra