Giuen at our citie of Constantinople the fifteenth day of March, and in the yeere of our most holy Prophet Mahomet. [Marginal note: With vs the yeere 1579.] * * * * * The answere of her Maiestie to the aforesaid Letters of the Great Turke, sent the 15 of October 1579, in the Prudence of London by Master Richard Stanley. Elizabetha Dei ter maximi, et vnici coeli terræque Conditoris gratia, Angliæ, Franciæ et Hiberniæ regina, fidei Christianæ contra omnes omnium inter Christianos degentium, et Christi nomen falsò profitentium Idololatrias inuictissima et potentissima Defensatrix, augustissimo, inuictissimóque principi Sultan Murad Can, Turcici regni dominatori potentissimo, Imperíjque orientis, Monarchæ supra omnes soli et supremo, salutem, et multos cum rerum optimarum affluentia foelices, et fortunatos annos. Augustissime et inuictissime Cæesar, accepimus inuicttissimæ Cæsareæ vestræ celsitudinis literas, die decimoquinto Martij currentis anni ad nos scriptas Constantinopoli, ex quibus intelligimus quàm benignè quámque clementer, literæ supplices quæ Cæsareæ vestræ celsitudini a quodam subdito nostro Guilielmo Hareborno in Imperiali Celsitudinis vestræ ciuitate Constantinopoli commorante offerebantur, literæ profectionis pro se et socijs eius duobus hominibus mercatoribus subditis nostris cum mercibus suis ad terras ditionésque Imperio vestro subiectas iam per mare quàm per terras, indéque reuersionis veniæ potestatísque humillimam complexæ petitionem, ab inuictissima vestra Cæsarea celsitudine, acceptæ fuerunt. Neque id solùm, sed quàm mira cum facilitate, dignáque augustissima Cæsarea cleméntia, quod erat in dictis literis supplicibus positum, ei socíjsque suis donatum et concessum fuit, pro ea, vti videtur, solùm opinione, quam de nobis, et nostra amicitia vestra celsitudo concepit. Quod singulare beneficium in dictos subditos nostros collatum tam gratè tamque beneuolè accepimus (maximas celsitudini vestræ propterea et agentes, et habentes gratias) nullo vt vnquam patiemur tempore, pro facultatum nostrarum ratione, proque ea quam nobis inseuit ter maximus mundi monarcha Deus (per quem et cuius auspicijs regnamus) naturæ bonitate, qua remotissimas nos esse voluit, et abhorrentes ab ingratitudinis omni vel minima suspitione, docuitque nullorum vnquam vt principum, vllis in nos meritis nos sineremus vinci, aut superari, vt apud ingratam principem tantum beneficium deposuisse, se vestra Celsitudo existimet. Proptereaque animum nostrum inpræsentiarum vestræ celsitudini emetimur, benè sentiendo et prædicando, quantopere nos obstrictas beneficij huius in subditos nostros collati putemus memoriâ sempiternâ: longè vberiorem, et ampliorem gratitudinis erga vestram celsitudinem nostræ testificationem daturæ, cum tempora incident, vt possimus et à nobis desiderabitur. Quoniam autem quæ nostris paucis subditis, eáque suis ipsorum precibus, sine vlla intercessione nostra