Die sancti paschatis ad mensam apud Westmonasterium assederat, diademate fastigatus, et optimatum turma circumuallatus. Cumque alij longam quadragesimae inediam recentibus cibis compensantes, acriter comederent, ille a terrenis reuocato animo, diuinum quiddam speculatus, mentes conuiuantium permouit ampliorem perfusus in risum: nulloque causam laetitiae perquirere praesumente, tunc quidem ita tacitum donec edendi satietas obsonijs finem imposuit. Sed remotis mensis, cum in triclinio regalibus exueretur, tres optimates eum prosequuti, quorum vnus erat comes Haroldus, secundus abbas, tertius episcopus, familiaritatis ausu interrogant quid riserat: mirum omnibus nec immerito videri, quare in tanta serenitate diei et negotij, tacentibus caeteris, scurrilem cachinnum ejecerit. Stupenda (inquit) vidi, nec ideo sine causa risi. Tum illi, vt moris est humani ingenij, sciscitari et quaerere causam ardentius, vt supplicibus dignanter rem impertiatur. Ille multum cunctatus tandem instantibus mira respondit: septem dormientes in monte Caelio requiescere iam ducentis annis in dextro iacentes latere: sed tunc in hora ipsa risus sui, latus inuertisse sinistrum: futurum vt septuaginta quatuor annis ita iaceant: dirum nimirum miseris mortalibus omen. Nam omnia ventura in his septuaginta quatuor annis, quae dominus circa finem mundi praedixit discipulis suis: gentem contra gentem surrecturam, et regnum aduersus regnum, terraemotus per loca, pestilentiam et famem, terrores de coelo et signa magna, regnorum mutationes, gentilium in Christianos bella, item Christicolarum in paganos victorias. Talia mirantibus inculcans passionem septem dormientium, et habitudines corporum singulorum, quas nulla docet litera, ita prompte disseruit: ac si cum eis quotidiano victitaret contubernio. His auditis, comes militem, episcopus clericum, abbas monachum, ad veritatem verborum exsculpendam, Manicheti Constantinopolitano imperatori misere, adiectis regis sui literis et muneribus. Eos ille benigne secum habitos episcopo Ephesi destinauit, epistola pariter, quam sacram vocant, comitante: vt ostenderentur legatis regis Angliae septem dormientium marturiales exuuiae. Factumque est vt vaticinium regis Edwardi Graecis omnibus comprobatum, qui se a patribus accepisse iurarent, super dextrum illos latus quiescere: sed post introitum Anglorum in speluncam, veritatem peregrinae prophetiae contubernalibus suis praedicarunt. Nec moram festinatio malorum fecit, quin Agareni, et Arabes, et Turci, alienae scilicet a Christo gentes, Syriam, et Lyciam, et minorem Asiam omnino, et maioris multas vrbes, inter quas et Ephesum, ipsam etiam Hierosolymam depopulati, super Christianos inuaderent. The same in English.