Cod. Dipl. Nos. 579, 1112. “Quo mortuo praedicta mulier Ælfgyfu alio copulata est marito, Wulfgat vocabulo; qui ambo crimine pessimo iuste ab omni incusati sunt populo, causa suae machinationis propriae, de qua modo non est dicendum per singula, propter quam vero machinationem quae iniuste adquisierunt iuste perdiderunt.” Cod. Dipl. No. 1305. The exile of Wulfgeat is mentioned by the Chronicle and Florence, an. 1006. Again, “Nam quidam minister Wulfget vulgari relatu nomine praefatam terram aliquando possederat, sed quia inimicis regis se in insidiis socium applicavit, et in facinore inficiendo etiam legis satisfactio ei defecit, ideo haereditatis suberam penitus amisit, et ex ea praedictus episcopus praescriptam villulam, me concedente, suscepit.” Cod. Dipl. No. 1310. “Has terrarum portiones Ælfríc cognomento Puer a quadam vidua Eádfléd appellata violenter abstraxit, ac deinde cum in ducatu suo contra me et contra omnem gentem meam reus existeret, et hae quas praenominavi portiones et universae quas possederat terrarum possessiones meae subactae sunt ditioni, quando ad synodale conciliabulum ad Cyrneceastre universi optimates mei simul in unum convenerunt, et eundem Ælfricum maiestatis reum de hac patria profugum expulerunt, et universa ab illo possessa michi iure possidenda omnes unanimo consensu decreverunt.” Cod. Dipl. No. 1312. “Emit quoque praedictus vir Æðelmarus a me, cum triginta libris, duodecim mansiones de villulis quas matrona quaedam nomine Leoflǽd suis perdidit ineptiis et amisit.” Cod. Dipl. No. 714. “Hoc denique rus cuiusdam possessoris Leofricus onomate quondam et etiam nostris diebus paternae haereditatis hire fuerat, sed ipse impie vivendo, hoc est rebellando meis militibus in mea expeditione, ac rapinis insuetis et adulteriis multisque aliis nefariis sceleribus semet ipsum condempn avit simul et possessiones.” Cod. Dipl. No. 1307. “Erat autem eadem villa cuidam matronae, nomine Æðelflǽde, derelicta a viro suo, obeunte illo, quae etiam habebat germanum quendam, vocabulo Leófsinum, quem de satrapis nomine tuli, ad celsioris dignitatis dignum duxi promovere, ducem constituendo, scilicet, eum, unde humiliari magis debuerat, sicut dicitur, ‘Principem te constituerunt, noli extolli,’ et caetera. Sed ipse hoc oblitus, cernens se in culmine maioris status sub rogatu famulari sibi pestilentes spiritus promisit, superbiae scilicet et audaciae, quibus nichilominus ipse se dedidit in tantum, ut floccipenderet quin offensione multimoda me multoties graviter offenderet; nam praefectum meum Æficum, quem primatem inter primates meos taxavi, non cunctatus in propria domo eius eo inscio perimere, quod nefarium et peregrinum opus est apud christianos et gentiles. Peracto itaque scelere ab eo, inii consilium cum sapientibus regni mei petens, ut quid fieri placuisset de illo decernerent; placuitque in