Cum nuper audivissem, TOUPII Emendationes in Suidam prælo Oxoniensi mox prodituras, Viros doctissimos, qui laborem edendi suscepissent, certiores feci, me non indiligenter opus illud aureum perlegisse, et notarum mearum, quas hic illic adscripsissem, modo dignæ viderentur, quæ TOUPII scriptis pro appendice adjungerentur, copiam iis facturum. Habes igitur breves hasce notas; quas tu, qualescunque tandem sunt fructu leges. Sed duo sunt, quæ abs te mihi ignosci pervelim. Unum est, quod plerumque censoris personam gero, sæpiusque TOUPIUM reprehendo, quam laudo; alterum, quod libros alios haud raro indicavi, in quibus idem jam ante TOUPIUM observatum sit. De priori, ita res erat, faciundum fuit. Neque enim hoc juvenili jactantia feci, nec quo viris me longe majoribus vellicandis laudem mihi comparare vellem; sed semper ab eorum consuetudine valde abhorrui, qui nihil aliud quam _pulchre_, _bene_, _recte_, tertio quoque verbo ingerunt. Ego sane, nisi TOUPII ingenium et doctrinam maximi facerem, nunquam in eum, ne hæc quidem, quantulacunque sunt, scriberem. Sed editoris aut commentatoris officium esse duco, auctoris sui errores corrigere, delectus supplere. Vix unquam igitur TOUPII sententiam calculo meo comprobavi, nisi ubi novis argumentis confirmari posse, aut ab aliis criticis nullo jure impugnata esse videretur. Quod ad alterum attinet, neminem opinor adeo iniquum fore, ut credat me TOUPIO, quoties ejus cum aliis consensum memoro, plagii vel minimam suspicionem inustam velle. Sed cum duo scriptores idem tradant, mihi non alteruter, ab altero ideo sumpsisse, sed uterque rem recte reputantes, veritatis vi coacti, in eandem sententiam devenisse videntur. _Omnes enim_, inquit BENTLEIUS[4], _in multa incidimus, nescientes, illa jam ab aliis esse occupata_. Quæ observatio ut et mihi prosit rogo, si quid in his notulis, quod dictum sit prius, ipse dixisse inveniar. _Dabam Londini, 1 Julii, 1787._ * * * * * The Professor once kindly undertook to write down, for a young friend who was preparing to make a collection of classical and philological books, a list of such works as he conceived to be indispensable in a well-chosen library. A paper book was provided, in which the Professor first wrote, Libri Desiderati in Museo. A.B. The two first pages of this Manuscript are subjoined. Euripidis Hippolytus Valckenærii cum Diatribe in perditas Tragædias, &c. Euripidis Phœnissæ Valckenærii Ursini Collatio Græcorum cum Virgilio, cui accedunt Valckenærii Epistola ad M. Röverum et Dissertatio de Scholiis in Homerum ineditis, &c. Ammonius de differentia Vocum et alia ad Grammaticam spectantia cum Animadversionibus Valckenærii. Thomas Magister Bernardi, Oudendorpii et aliorum. Gregoriùs Corinthi Episcopus de Dialectis per Gisbertum Koënium. B. Brissonius de Formulis et solennibus verbis populi Rom. Dion Cassius J. A. Fabricii et H. S. Reimari, 2 vol. fol. Hamburgi.