Hæc pauca ex innumeris publicarum Caroli virtutum exempla selegimus. Videamus si privati mores cæteros defectus compensent. Etiam pater ejus, regni errores cæteris virtutibus partim redemit. Sed in hâc parte valdè dissimilem et degenerem filium reliquit. Vix ullam Europæ regionem peragravit, quin ex eâ novas ineptias, nova vitia reportaret. Avus ejus Jacobus ab adulatoribus suis appellari solitus est Salomon secundus. Quæ una res ei defuit ad perfectam similitudinem Carolus supplevit, quem nemo Salomonis simillimum fuisse negabit, qui immensum utriusq; concubinarum numerum reputaverit. Cum hujusmodi mulierculis et viris non honestioribus otium suum omni luxus et libidinis genere oblectavit. Qualis vir fuisset, indicio fuerunt, (ut quidam non ineptè observavit) ultima ejus extremâ in morte verba, quibus neq; reip. neq; amicorum cujus aut propinquorum, sed meretricis meminerat. At forsan, inquies, opum suarum facultatibus ad patris suiq; comitum et defensorum inopiam sublevandam usus est, et hanc occasionem testandi quam bene adversus omne qui alterius utrius causam fortunis, manu, scriptis adjuvissent, avidè arripuit. Nihil minus; fidelissimos regiæ potestatis servos aut neglexit, ut inter mille alios Couleium et Butlerum nominem, aut, sicut Clarendonum, à se et patriâ removit, exiliiq; periculis et laboribus objecit. Qui omnes nervos contendunt, ut Caroli memoriam qua jure qua injuriâ aliquatenus ab infamiâ quâ premitur liberent, regis comitatem atq; hilaritatem prædicant; quamq; facetus et lepidus conviva esset, libenter narrant. Et sanè disertus fuit leporum et facetiarum, si modo pro leporibus et facetiis scurrilis dicacitas sumatur. Hujus enim uberrimâ abundabat copiâ; nihil unquam facetè dixit, quod salvo pudore; nec liberè, quod salvâ religione dici posset. Per totum hujus principis regnum, modestiæ, pudoris, sinceritatis, temperantiæ, religionis deniq; nulla habita est ratio; neq; certior aut expeditior ad regis favorem patebat aditus, quam si quis, scurra, impius, vinosus et prodigus audiret. Ut quisq; ipse erat simillimus, ita carissimus. Ut breviter absolvam, antequam coronam adeptus esset, mendicus fuit; postquam adeptus esset, rex non fuit: sine dignitate sapientiâ aut fortitudine; sine amicitiâ; sine fide et amore connubiali; sine fraternâ pietate, atheus vivebat, Papista moriebatur. Talis fuit Carolus secundus. ⸺manibus date lilia plenis; Purpureos spargam flores, animamq; tyranni His saltem accumulem donis⸺ The subjoined Preface is printed from the Professor’s first copy, in his own hand-writing, which he permitted to be prefixed to Toup’s Emendations of Suidas. LECTORI S.